Αγαπητοί αναγνώστες, φίλες και φίλοι,
Δεν μπορώ να πω πως διακρίνομαι από σύγχυση ή άγχος ως αποτέλεσμα πίεσης ή θυμού από τα λεγόμενα είτε τα γραφόμενα κάποιου. Μεγάλα παιδιά, εξάλλου, είμαστε οπότε τις εν λόγω… παιδικές ασθένειες τις έχουμε ξεπεράσει προ πολλού.

Παρόλα αυτά, ορισμένες φορές προβληματίζομαι όταν εν έτη 2017 από χείλη ανδρών που κατέχουν επιτελικές θέσεις στη δημόσια ή την ιδιωτική ζωή ακούγονται “τέρατα” που κάνουν και τον παραμικρό ψεύτη να ερυθριά… Βλέπετε, δίχως την παραμικρή δυσκολία υιοθετούν το γνωστό δίπτυχο: “Over promise and underachieve” ποντάροντας στον χρόνο που γιατρεύει και… ξεχνά.. Τέτοιες, που αν δεν θυμάσαι σε ποια χώρα ζεις και ποια είναι η πραγματικότητά της, κινδυνεύεις να έχεις την αίσθηση πως είσαι (τυχερός) κάτοικος ενός εκ των πλέον προηγμένων κρατών της υδρόγειου. Προσπερνώ μεγαλοστομίες που λέγονται με ελαφρότητα και δεν βασίζονται σε στέρεο έδαφος, τις υποσχέσεις για κάλυψη χαοτικών διαφορών (με… ένα νόμο και ένα άρθρο, άραγε;) εν μια νυκτί περίπου, αλλά και την (εκτός ορίων) πρόβλεψη ότι οι “φτασμένες” χώρες -λίγο έως πολύ- θα… φάνε τη σκόνη μας και φτάνω στο “ψητό”: Με τι κεφάλαια και χρηματοδοτήσεις θα γίνουν όλα αυτά; Γιατί οι προθέσεις μπορεί –ας πούμε προς χάριν συντομίας- να είναι αγαθές, ωστόσο κατά πόσο είναι υλοποιήσιμες; Επίσης, δεν γνωρίζω εάν οι συγκεκριμένοι… εγκέφαλοι έχουν γνώση όχι του διεθνούς τοπίου, αλλά αυτού που διαμορφώνεται στα γειτονικά μας σύνορα. Μια-δυο χρήσιμες διαπιστώσεις: Δεν αποτελούμε τον μοναδικό παίκτη της ευρύτερης περιοχής που αφενός μεν κατέχει εξαιρετική γεωγραφική θέση και είμαστε κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και αφετέρου δε αναπτύσσεται σε ψηφιακές υποδομές, δίκτυα και υπηρεσίες. Οπότε, ρόλοι, κόμβοι, όνειρα και σχέδια αναφορικά με την ευρύτερη περιοχή της Β. Αφρικής και της ΝΑ Ευρώπης, last year…

Τελευταiα, με ολοένα και μεγαλύτερη χαρά γίνομαι κοινωνός σειράς εξαιρετικά κερδοφόρων κινήσεων εξωστρέφειας εκ μέρους καινοτόμων επιχειρήσεων. Βλέπετε, κάτι το –τουλάχιστον- ασταθές οικονομικό περιβάλλον, κάτι η αναγκαιότητα να διευρύνουν την πελατειακή τους βάση επεκτείνοντας ταυτόχρονα τη δραστηριοποίησή τους, κάτι η δυνατότητα που έχουν να παρέχουν ένα μοναδικό προϊόν ή υπηρεσία που προσθέτει αξία στους ενδιαφερόμενους πελάτες, τους διευκολύνουν να μην σκέφτονται καν να επιχειρήσουν το απαιτούμενο άλμα προς το εξωτερικό.

Μάλιστα, τελευταία έφτασε στα… αυτιά μας η πληροφορία πως ένας δυναμικά ανερχόμενος παίκτης, με μοναδική παρουσία στον τομέα του και παγκόσμια αναγνώριση, “χτυπά” δυνατά και με εξαιρετικές πιθανότητες την πλέον ισχυρή Ευρωπαϊκή αγορά. Μια ευκαιρία άκρως κερδοφόρα, η οποία έπειτα από πρόσφατη κίνηση αντίστοιχου -περίπου- βεληνεκούς, αναμένεται να… εκτοξεύσει περαιτέρω τη δυναμική της εταιρείας. Done deal, που λένε και στις πέραν του Ατλαντικού ακτές…

Φαντάζομαι πως μόνο άγνωστη δεν σας είναι η ρήση: “Όσα δεν φτάνει η αλεπού, τα κάνει κρεμαστάρια”.

Σε ένα άτυπο μεν, ουσιαστικό δε αγώνα δρόμου έχουν επιδοθεί οι θυγατρικές κορυφαίες . Η μια εδρεύει εντός των συνόρων, ενώ η έτερη σε γειτονική Βαλκανική χώρα. Κοινό χαρακτηριστικό τους, εκτός από το brand; Το γεγονός ότι στο “τιμόνι” τους βρίσκονται δύο Έλληνες, από τη νέα γενιά των manager, οι οποίοι προφανώς στοχεύουν πολύ πιο ψηλά.

Αρκεί να αναφερθεί πως ένα σημαντικό τμήμα της καθημερινότητάς τους το… σπαταλούν παρακολουθώντας την εξέλιξη των μεγεθών. Όχι των δικών τους, αλλά ο ένας του άλλου! Παραγγελία τη παραγγελία και γραμμή τη γραμμή. Μάχη μέχρι τελικής πτώσεως.

Σε πρώτη φάση τα δύο στελέχη δεν σκέφτονται να εγκαταλείψουν την εταιρεία, ωστόσο sky is the limit! Οπότε, ας μην ξαφνιαστούμε εάν τους δούμε καβάλα σε έναν… πύραυλο ή σε διευθυντική θέση σε θυγατρική της ίδιας εταιρείας σε κάποια άλλη χώρα.