Ως παιδιά, η προσαρμογή μας στο σχολείο γινόταν σταδιακά. Τις δυο πρώτες μέρες καθόλου δουλειά για το σπίτι , την τρίτη-τέταρτη μέρα λίγη επανάληψη, τη δεύτερη εβδομάδα άνοιγμα νέων βιβλίων και ασκήσεις, στη συνέχεια η πρώτη έκθεση της χρονιάς «πώς τα πέρασα το καλοκαίρι», λίγες μέρες μετά επίκαιρη ζωγραφιά τα πρωτοβρόχια...

Ως ενήλικες, γιατί ξεχνάμε ότι η προσαρμογή θέλει και κίνητρο και το χρόνο της;

Οι έρευνες για τα post vacation blues δείχνουν ότι όσο πιο μεγάλες σε διάρκεια ήταν οι διακοπές μας, τόσο περισσότερο χρόνο θέλουμε για να επανέλθουμε στην πραγματικότητα -έως και 1,5 φορά το χρονικό διάστημα που λείψαμε! Τι μπορούμε να κάνουμε λοιπόν, για να περάσουμε όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα στην…αντεπίθεση;

  • Αλλαγές: στο σπίτι μας, στο γραφείο μας, στη διαδρομή προς τη δουλειά… οτιδήποτε μπορεί να μας ανανεώσει!
  • Πιο χαλαροί στόχοι τις πρώτες ημέρες: φυσικά και δεν μπορούμε να ξεκαθαρίσουμε αμέσως όλα τα συσσωρευμένα emails και να επιληφθούμε όσων έχουν προκύψει ενδιάμεσα.
  • Φωτογραφίες: ας εκτυπώσουμε εικόνες από τους προορισμούς που εξερευνήσαμε, από αστείες στιγμές, από χαρούμενα πρόσωπα και ας τις τοποθετήσουμε σε σημεία που θα τις βλέπουμε συχνά!
  • Μάζωξη με φίλους και συζήτηση για διακοπές: ποτέ άλλωστε δεν είναι νωρίς να αρχίσουμε να μαζεύουμε tips για το επόμενο καλοκαίρι!!!
  • Σύντομες αποδράσεις το ΣΚ: έστω και για ένα μπάνιο του λαού εντός Αττικής!
  • Επικέντρωση στα θετικά: δεν μπορεί να μην μας αρέσει τίποτα στη δουλειά μας, ούτε όλοι οι συνεργάτες μας να είναι αντιπαθητικοί. Αλλωστε, στους καιρούς που ζούμε, θετικό είναι και το ότι έχουμε δουλειά στην οποία επιστρέφουμε…
  • Νέα χόμπι: ας πειραματιστούμε και ας εμπλουτίσουμε την καθημερινότητά μας με πράγματα που μας δίνουν ενέργεια και δύναμη!
  • Αλλαγές καριέρας: μήπως η παρατεταμένη δυσαρέσκεια είναι σημάδι χρόνιας ψυχικής κόπωσης και είναι ώρα για νέους επαγγελματικούς προορισμούς;
  • Ρεαλιστική ματιά με ευγνωμοσύνη: «κρίμα που τελείωσε» ή… «χαίρομαι που το έζησα!»;

Ας κρατήσουμε ότι υπήρξαν στιγμές κατεργαριάς και ότι -ακόμα και στον πάγκο- ο κατεργάρης, κατεργάρης παραμένει. Απλώς για λίγο φοράει κοστούμι ή ταγιέρ…