Ενα από τα επίκεντρα του ενδιαφέροντος του όχλου κατά τη διάρκεια των ταραχών στο Λονδίνο ήταν και τα καταστήματα συσκευών κινητής τηλεφωνίας. Το αγαθό αυτό ενδείκνυται για λεηλασίες, καθώς συνδυάζει την υψηλή αγοραστική αξία με τη φορητότητα (με άλλη έννοια βέβαια για τους πλιατσικολόγους απ’ ότι για τους επιχειρησιακούς χρήστες). Μερικές χιλιάδες κινητών τηλεφώνων και smartphones αρπάχθηκαν από 12 τουλάχιστον καταστήματα και εκτιμάται ότι διατίθενται πλέον στην μαύρη αγορά.

Ωστόσο, μια συσκευή που είναι φτιαγμένη για την επικοινωνία θα ήταν ντροπή να μην είναι και εντοπίσιμη. Πράγματι, οι ιδιοκτήτες των λεηλατημένων καταστημάτων έχουν τη δυνατότητα να ανατρέξουν στα αρχεία τους και να βρουν τον μοναδικό αριθμό IMEI για κάθε κλεμμένη συσκευή. Χρησιμοποιώντας τον αριθμό αυτό, μπορούν να μπλοκάρουν τη λειτουργία τους στα βρετανικά δίκτυα κινητής τηλεφωνίας.

Αν κάποιος σκεφτεί να αποκτήσει ένα νέο IMEI, η σχετική διαδικασία θα του στοιχίσει περίπου 30 λίρες. Το κόστος αυτό δεν ευνοεί τη μαύρη «οικονομία κλίμακας» και τη μαζική απόκτηση νέων ΙΜΕΙ για όλα τα κλεμμένα κινητά. Επιπλέον, όποιος χρησιμοποιεί μια κλεμμένη αλλά αμπλοκάριστη συσκευή, κινδυνεύει να δώσει -κυριολεκτικά- το στίγμα του στην αστυνομία. Ετσι, λοιπόν, εάν τα κυκλώματα δεν αποπειράθηκαν να πουλήσουν τις κλεμμένες συσκευές σε ανυποψίαστους πελάτες, εκτιμάται ότι θα τις έχουν διοχετεύσει σε αγορές άλλων χωρών. Και φαντάζομαι ότι είμαστε μία από τις αγορές που προσφέρονται για τέτοιου είδος εμπόριο.

Οσο για τις τιμές πώλησης, οι ειδικοί εκτιμούν ότι τα διεθνή κυκλώματα που απαιτούνται για τη διοχέτευση των κλεμμένων συσκευών σε αγορές του εξωτερικού δεν είναι διατεθειμένα να πληρώσουν περισσότερο από το ένα εικοστό της τιμής λιανικής πώλησης των μπλοκαρισμένων συσκευών. Κινητά «μέγκλα» σε τιμή προσφοράς, λοιπόν.

Αντίστοιχη, «ηθελημένη» και καθόλα νόμιμη προσφορά ήταν και εκείνη που έκανε η ΗΡ με το TouchPad, αποφασίζοντας να το διαθέσει στο ένα τέταρτο της αρχικής τιμής του. Εκτός από μοναδική ευκαιρία ήταν και ένα μοναδικό παράδειγμα «σκοτώματος» καταναλωτικού προϊόντος τεχνολογίας, με κύκλο ζωής που δεν έφτασε ούτε καν τους δύο μήνες. Συνέπεσε όμως με την αλλαγή στρατηγικής της ΗΡ και την επιτυχία του αντίπαλου δέους, του iPad.