Οι περισσότερες εκδοτικές εταιρείες στις οποίες έχω δουλέψει, συνήθως δεν επέτρεπαν στους εργαζόμενους την πρόσβαση σε web εφαρμογές τύπου messenger, ανησυχώντας για χαμένες εργατοώρες και για πτώση της παραγωγικότητας, ακόμα και για την ενίσχυση του εταιρικού κουτσομπολιού και με πρόφαση, πάντα, την ασφάλεια φυσικά (αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα που θα μας απασχολήσει προσεχώς), μπλόκαραν την πρόσβαση.

Οταν κάποια στιγμή εργάστηκα σε μία εταιρεία με τα τμήματά της (σύνταξη, εμπορικό, ατελιέ) μοιρασμένα σε τρεις διαφορετικούς ορόφους, το πρώτο που με ρώτησε ο IT administrator είναι αν έχω MSN ή αν θα πρέπει να μου φτιάξει ένα λογαριασμό για να μπορώ να επικοινωνώ άμεσα με τους συναδέλφους για τα τρέχοντα και τα επείγοντα.

Τη σκέψη «μα δεν μπορούμε απλώς να στέλνουμε email για αυτά» την κράτησα, ευτυχώς, για τον εαυτό μου, καθώς σε λιγότερο από μία εβδομάδα είχα συνειδητοποιήσει τη σπουδαιότητα και τη συμβολή στη βελτίωση της παραγωγικότητας και της ταχύτητας αυτής της αμεσότητας και της ευκολίας που προσφέρει το instant messaging.

Με πολύ γρήγορες και απλές διαδικασίες μπορούσες να στείλεις για παράδειγμα το τελικό ΟΚ ενός πελάτη για ένα advertorial και ένα μικρό παραθυράκι, την ίδια ακριβώς στιγμή, ενημέρωνε τον ενδιαφερόμενο συνάδελφο. Ταυτόχρονα, μπορούσες να ξέρεις αν ο συγκεκριμένος συνάδελφος είναι στο γραφείο του, αν είναι απασχολημένος κ.λπ.

Σκεφτείτε την ίδια διαδικασία με email: ανοίγουμε το outlook, βάζουμε την ηλεκτρονική διεύθυνση του συναδέλφου, συμπληρώνουμε το subject, γράφουμε το μήνυμά μας και πατάμε αποστολή… και μετά περιμένουμε (και ευχόμαστε) να δει το mail ο παραλήπτης. Αν δε, πρόκειται για κάτι επείγον, μπορεί και να μπούμε στη διαδικασία να τηλεφωνήσουμε απλώς για να ρωτήσουμε αν έλαβε το mail μας… (Αν κάποιος υποστηρίζει ότι ποτέ δεν έχει καλέσει συνάδελφο ή συνεργάτη για να του πει «Ελα, σου έστειλα ένα email, το είδες;», λέει ψέματα).

Γιατί λοιπόν εξακολουθούν οι εταιρείες να «φοβούνται» αυτού του είδους τις εφαρμογές (σε επόμενο τεύχος θα αναφερθούμε σε εταιρικές εφαρμογές τύπου Twitter και την αξία που μπορούν να προσδώσουν) από τη στιγμή που δαπανούν κάθε χρόνο μεγάλα ποσά με στόχο την ενίσχυση της παραγωγικότητας;
Ή μήπως δεν είναι τα μικρά, απλά και φαινομενικά αμελητέα, πραγματάκια που τελικά «μας τρώνε» πολύτιμο χρόνο; Μήπως μερικές φορές η λύση σε διάφορα προβλήματα είναι πιο απλή από όσο νομίζουμε;

Αν έχετε ένα αντίστοιχο παράδειγμα, μοιραστείτε το μαζί μας στο akorre@boussias.com