O Θανάσης Ιατρόπουλος, Διευθυντής Πληροφορικής της ΕΓΝΑΤΙΑ ΟΔΟΣ Α.Ε., σχολιάζει τον ανταγωνισμό των υπηρεσιών Πληροφορικής με τις αντίστοιχες που διατίθενται από το Web και αναλύει το ρόλο του Διευθυντή Πληροφορικής σήμερα.

Τα παραπάνω ερωτήματα απασχολούν όλο και περισσότερο τους IT Directors που καλούνται να εξυπηρετήσουν τους στόχους της επιχείρησης, με μειωμένους πόρους και προσωπικό. Ο ανταγωνισμός των υπηρεσιών Πληροφορικής με αντίστοιχες που διατίθενται από το Web είναι ήδη πραγματικότητα.

Σε μια εποχή που υπάρχει αφθονία επιλογών και λύσεων για κάθε χρήστη, αυτός πρέπει παράλληλα να πειθαρχήσει στην εταιρική πολιτική, η οποία τον δυσκολεύει να κάνει αυτό που θέλει. Αν, μάλιστα, προσθέσουμε στη συζήτηση και τα θέματα του λογισμικού ανοιχτού κώδικα και το πώς μπορούν οι επιχειρήσεις να μειώσουν το κόστος απόκτησης και χρήσης εφαρμογών λογισμικού, τότε το τοπίο αρχίζει να μοιάζει με τις «αγορές» και τα «κράτη».

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι άνθρωποι της Πληροφορικής έχουν δημιουργήσει ένα «κράτος» (εν κράτει) που προσπαθεί να πείσει ότι έχει κανόνες, νόμους και «σχέδιο», ώστε οι επενδυτές (δηλαδή οι χρήστες) να το εμπιστευτούν και να προτιμήσουν να επενδύσουν σε αυτό, αντί να ψάχνουν λύσεις σε άλλες αγορές (στο cloud). Και δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο ακόμη και οι διοικήσεις των επιχειρήσεων να μην μπορούν εύκολα να πειστούν ότι η ανταλλαγή αρχείων δεν πρέπει να γίνεται με υπηρεσίες του Web – όπως είναι «dropbox» – που δεν τις ελέγχει η Διεύθυνση Πληροφορικής της επιχείρησης.

Ποιος είναι ο ρόλος του Διευθυντή Πληροφορικής σήμερα; Ο ρόλος του IT Director εξελίσσεται, πλέον, πέραν της διασφάλισης της παροχής των υπηρεσιών Πληροφορικής στην επιχείρηση και απαιτεί ειδικές προσωπικές ικανότητες: Να μην πει «όχι» χάριν της ασφάλειας, αλλά ούτε και «ναι», υποκύπτοντας σε πιεστικές απαιτήσεις (ότι αυτό που ζητούνε οι χρήστες υπάρχει άμεσα στο cloud και με ελάχιστο κόστος). Πρέπει να αναγνωρίσει τα χαρακτηριστικά, τη λειτουργικότητα και ευχρηστία των εφαρμογών cloud και να προσθέσει σε αυτά την ασφάλεια ή να προσφέρει αντίστοιχες πιο ασφαλείς εφαρμογές.

Πρέπει να ρωτήσει τους χρήστες τι θέλουν να πετύχουν και να βρει τη λύση που πράγματι τους εξυπηρετεί, εξηγώντας με πειστικά επιχειρήματα τους λόγους που η επιχείρηση έχει επιλέξει τη συγκεκριμένη λύση και όχι αυτή την εφαρμογή που ο χρήστης βρήκε με αναζήτηση στο google. Και η λύση αυτή δεν είναι απαραίτητα η χρήση ενός εταιρικού συστήματος, αλλά μπορεί να περιλαμβάνει συνδυασμό υπηρεσιών cloud και εταιρικών εφαρμογών.

Στην πραγματικότητα, οι χρήστες θέλουν να κάνουν συγκεκριμένα πράγματα και ενδιαφέρονται για το αποτέλεσμα, παρά για το μέσο. Επιχειρήματα, που να δικαιολογούν τις όποιες επιφυλάξεις, υπάρχουν αρκετά. Όπως, για παράδειγμα, αν αποφασίσουμε να αποσύρουμε μια εφαρμογή από το cloud τα δεδομένα θα διαγραφούν ή θα καταλήξουν σε κάποιον ανταγωνιστή; Αν πάλι τα δεδομένα μας έχουν μετακινηθεί σε χώρες εκτός ΕΕ γνωρίζουμε τι ισχύει στο δίκαιο εκείνων των χωρών και τι νομική κατοχύρωση έχουμε;

Πρέπει να αναγνωριστεί το νέο τοπίο και να γίνει αντιληπτό ότι ο χρήστης,πλέον, κινείται μέσα σε ένα virtual super market με γεμάτα ράφια και κάποιος (η Διεύθυνση Πληροφορικής) του λέει ότι δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιεί όλα τα προϊόντα, αλλά μόνο αυτά που έχουν συγκεκριμένη ετικέτα – διότι έχουν ελεγχθεί ως προς τα συστατικά τους, τις επιπτώσεις τους, είναι ανακυκλώσιμα και αν τελειώσουν θα υπάρχει πάντα απόθεμα στη Διεύθυνση Πληροφορικής της επιχείρησης. Οσο δύσκολη και αν φαίνεται αυτή η πρόκληση είναι εφικτή. Εξάλλου, ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της επιτυχίας είναι η ικανότητα να πείθεις!