Για να πουλήσετε μια ιδέα σας ή να περάσετε αυτό που θέλετε, πρέπει να έχετε εξετάσει: πώς αυτό που σχεδιάζετε μπορεί να μειώσει κόστη ή να αυξήσει κέρδη (cost), πώς μπορεί να συντελέσει στη λειτουργικότητα των εργασιών (help), αν έχει κάτι το καινοτόμο (innovation) που μπορεί να προβληθεί και ως ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, πώς ενισχύει προς τα έξω το κύρος (prestige) του προϊσταμένου σας και πώς μπορεί να φέρει αποτέλεσμα με ελεγχόμενο ρίσκο (security).

Γενικότερα στις επαγγελματικές σχέσεις, όπως και σε όλων των ειδών εδώ που τα λέμε, το timing είναι σημαντικό, όπως και το follow-up. Γκάζι – φρένο με σεβασμό στα όριά και στις ανάγκες μας και παράλληλα, όχι υπερβολικές κινήσεις που θα απειλήσουν τα όρια του άλλου. Ας ξεκινήσουμε να αναλύουμε ορισμένους χαρακτηριστικούς τύπους προϊσταμένων, με τους οποίους η συνύπαρξη είναι μεγαλύτερη πρόκληση: Ο «τα ξέρω όλα»:Παραστατικότατη η εξής ρήση του Samuel Goldwyn, επιτυχημένου Αμερικανού παραγωγού ταινιών: “I don’t want any yes-men around me. I want everybody to tell me the truth, even if it costs them their jobs”.

Τι κάνεις λοιπόν όταν ο «τα ξέρω όλα» σου ζητάει την άποψή σου για κάτι; Ξεκινάς από το ότι πιθανότατα θα πέσει στο κενό αυτό που θα πεις ή θα πακεταριστεί ως δική του ιδέα. Αρα, να ξέρεις τι προσμένεις και να μην απογοητευτείς. Πρότεινε βάζοντας στο τέλος της πρότασής σου ένα ερωτηματικό αντί για θαυμαστικό, ώστε να νιώσει ότι έχει εκείνος τον τελικό λόγο. Ο «θα το δούμε»:Φέρνει κάτι από πολιτικό με την αναβλητικότητά του, για να μην του καταλογίσουμε κακή πρόθεση. Αυτό που για εμάς είναι σημαντικό και επείγον, για εκείνον μπορεί να είναι ενόχληση άνευ λόγου. Ή μπορεί γενικότερα να αποφεύγει τις αποφάσεις.
Σε αυτή την περίπτωση πρέπει εσείς να γίνετε ο αφανής decision maker. Πιέστε με προθεσμίες και follow-up, φέρτε παραδείγματα του παρελθόντος που σας κόστισε ως Τμήμα η αναβλητικότητα, ενισχύστε ό,τι τον κινητοποιεί, παρατηρώντας τη συμπεριφορά του. Πότε και γιατί παίρνει μπρος;

Περισσότερες περιπτώσεις και tips στο επόμενο άρθρο μας.