Η μεγάλη πίεση που δέχονται οι Διευθυντές Πληροφορικής για μείωση του κόστους, ένα φαινόμενο που χαρακτηρίζει την εποχή μας, οδηγεί συχνά σε λάθος αποφάσεις. Και όμως, συχνά είναι πιο έξυπνο αντί να επιχειρήσει κανείς να βελτιώσει μια υπάρχουσα υποδομή, να ενσωματώσει μια νέα λύση που να λειτουργεί καλύτερα.

Συχνά, είναι πιο έξυπνο αντί να παλεύει κανείς με ατέρμονες βελτιώσεις σε ένα project, να το κλείσει και να τελειώνει οριστικά με αυτό, αποδεσμεύοντας πόρους και χρόνο. Ωστόσο, πρακτικά το πρόβλημα δεν είναι οικονομικό αλλά κατά κύριο λόγο ψυχολογικό. Και αυτό διότι υπάρχει ο φόβος μήπως η προηγούμενη απόφαση επένδυσης σε μια τεχνολογία, η οποία πλέον έχει γίνει παρωχημένη, θεωρηθεί ως λάθος επιλογή του CIO και του χρεωθεί.

Μια άλλη εξήγηση για την εμμονή στο παλιό είναι ότι ο CIO επικεντρώνεται σε μια πολιτική αντιμετώπισης του προβλήματος, παραμελώντας να κάνει μια σύγκριση του κόστους επιδιόρθωσης / βελτίωσης της παλιάς τεχνολογίας σε σχέση με το κόστος αντικατάστασης της με μια καινούργια. Το σωστό είναι να βλέπει κανείς τα ποσά που έχουν επενδυθεί ήδη ως αναμασημένη τροφή. Η επένδυση έχει γίνει και δεν πρέπει να υπολογίζεται εκ νέου σε κάθε υπολογισμό κόστους. Πάντα ένας CIO οφείλει να εξετάζει όλες τις εναλλακτικές λύσεις, να τις συγκρίνει και να μην κολλάει στο το τι είχε επενδυθεί στο παρελθόν.

Αρκετές φορές τα πράγματα πρέπει να επανεξετάζονται εκ του μηδενός. Επιπλέον, σαφώς είναι πιο συμφέρον και πιο οικονομικό να κλείνονται οριστικά τα πολύχρονα projects που τρέχουν χωρίς να έχουν αποτελέσματα και να ξεκινήσει κανείς από την αρχή. Σήμερα, οι CIOs έχουν εργαλεία στα χέρια τους που τους επιτρέπουν τη δοκιμή μιας νέας τεχνολογίας σε κανονικές συνθήκες, ελαχιστοποιώντας πολύ περισσότερο το ρίσκο της επιλογής σε σχέση με το παρελθόν. Το cloud αποτελεί ένα τέτοιο παράδειγμα, το virtualization είναι ένα δεύτερο. Λύσεις και εργαλεία για τους CIOs υπάρχουν άφθονα σήμερα, οι οποίοι  οφείλουν να τα χρησιμοποιούν και να τα εκμεταλλεύονται. Το τελικό αποτέλεσμα θα τους δικαιώσει.