Το ’χουμε ακούσει τόσες πολλές φορές που έχει καταντήσει κλισέ. «Η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της». Ζούμε σε μια «σαρκοφάγο» χώρα; Εν πολλοίς, ναι. Η τάση των νέων ταλαντούχων ανθρώπων να φεύγουν από τη χώρα αναζητώντας καλύτερες προοπτικές στο εξωτερικό, δεν είναι σημερινό φαινόμενο.

Εχει τις ρίζες του στην «εκσυγχρονιστική» δεκαετία του ‘90. Η κρίση φυσικά, ενέτεινε το πρόβλημα. Ποιος άραγε πολλά υποσχόμενος επαγγελματίας που έχει την ευκαιρία για καριέρα έκτος συνόρων, θα προτιμήσει να παραμείνει σε μια χώρα που βιώνει τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση της σύγχρονης ιστορίας της, μια κρίση μάλιστα δίχως ημερομηνία λήξης;

Αν εστιάσουμε στο χώρο της τεχνολογίας, θα δούμε πως αρκετοί ταλαντούχοι άνθρωποι είτε έχουν ήδη φύγει είτε οργανώνουν τη ζωή τους σε αυτήν την κατεύθυνση. Από την άλλη όμως , μια κρίση πάντα είναι ένα στοίχημα, και αν κανείς επιμείνει, μπορεί να είναι και η «μαγιά» για ανέλπιστες ευκαιρίες και ανατροπές. Θέλει υπομονή, διαύγεια, κουράγιο και πίστη. Κι από τις δυο πλευρές.

Η εκάστοτε επιχείρηση πρέπει να κατανοήσει πως ο άνθρωπος είναι το πολυτιμότερο asset της. Κι εκείνος που ψάχνει δουλειά πρέπει να συνειδητοποιήσει πως χρειάζεται μια συγκεκριμένη στρατηγική, ένα είδος personal branding που θα του παρέχει μια διαδικασία «τακτοποίησης» των μοναδικών αξιών που διαθέτει ώστε η στόχευσή του να είναι και πιο αποδοτική.

Ειδικά στο χώρο της τεχνολογίας, το δίλημμα «φεύγω δεν φεύγω» ίσως είναι απλουστευτικό. Η τεχνολογία, εκ φύσεως, είναι μια δεξαμενή εργασίας που διαρκώς ανανεώνεται, είναι συνεχώς in progress, in development, διαρκώς εν ροή. Οπότε οι λύσεις εν καιρώ κρίσης μπορεί να είναι ευέλικτες. Μια από αυτές φυσικά είναι η τηλε-εργασία: εργασία στο σπίτι, εργασία σε δορυφορικά γραφεία (Newsite Offices), εργασία σε κέντρα τηλε-εργασίας, κινητή τηλε-εργασία (mobile teleworking).

Μια άλλη είναι το «resource pooling»: δηλαδή μια «δεξαμενή στελεχών» προς επανατοποθέτηση. Οι υπάλληλοι αυτοί πληρώνονται ένα βασικό μισθό-επίδομα και περιμένουν την «επανατοποθέτησή» τους μέχρις ότου βρεθεί κατάλληλη θέση βάσει των δυνατοτήτων τους. Και μην ξεχνάμε πως γύρω από το προϊόν «πληροφορία», δημιουργούνται διαρκώς νέοι τομείς και θέσεις εργασίας.

Στην ουσία, απαιτείται φαντασία και ευελιξία και από τις δυο πλευρές: και τους εργοδότες και τους εργαζομένους. Ας μην οδηγηθούμε στο μανιχαϊστικό δίλημμα «φεύγω – δε φεύγω», αλλά ας δούμε πώς μπορεί κανείς να μείνει και ταυτόχρονα να κάνει και τη διαφορά. Η τεχνολογία είναι ένα ανεξάντλητο πάρκο ιδεών. Αρκεί να στύψεις το μυαλό σου.