Για πολλούς, ο όλος θόρυβος περί του Cloud Computing ίσως είναι υπερβολικός. Για άλλους πάλι, η ιδέα του ότι «ο καλύτερος υπολογιστής είναι η απουσία υπολογιστή» ακούγεται πολύ ελκυστική.

Το σίγουρο είναι ότι το Cloud Computing αποτελεί θεμελιώδη αλλαγή, αντίστοιχη της μετάβασης από custom software σε standard πακέτα στον τομέα των εφαρμογών. Με τη SalesForce.com να προωθεί τις λύσεις της με  σλόγκαν το «no software» και το Amazon Elastic Computing Cloud (EC2) να υπόσχεται «no hardware», θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί ότι για τον μέσο IT Μanager αυτό σημαίνει «no job!». Κάτι τέτοιο προφανώς δεν έχει βάση, αλλά το σίγουρο είναι ότι ο ρόλος του IT αλλάζει σημαντικά.

Η διαχείριση ενός περιβάλλοντος cloud διαφέρει από αυτή του παραδοσιακού περιβάλλοντος. Τους servers που χρησιμοποιούμε από το EC2 δεν μπορούμε να τους διαχειριστούμε οι ίδιοι, ούτε μπορούμε την εφαρμογή CRM που χρησιμοποιούμε ως υπηρεσία να την μετακινήσουμε σε άλλο server. Μπορούμε όμως να μετακινούμε εργασίες μεταξύ cloud providers με βάση τη διαθεσιμότητα και το κόστος. Και επίσης μπορούμε – και επιβάλλεται – να απαιτούμε από τον provider παροχή πληροφορίας για την online διαθεσιμότητα, ώστε τα monitoring συστήματά μας να μπορούν να μας ειδοποιούν για τυχόν θέματα, πριν οι χρήστες μας αρχίσουν τις κλήσεις.

Σε ένα περιβάλλον cloud, ο IT Operations Manager γίνεται πλέον IT Operations Planner και σωστός σχεδιασμός χωρίς σωστή πληροφόρηση είναι αδύνατος. Για να παρθούν αποφάσεις ως προς το ποιες εφαρμογές και πόροι θα χρειαστούν, είναι απαραίτητη η ύπαρξη ενός Service Model, το οποίο αποτυπώνεται σε μια CMDB/CMS (Configuration Management Database/ System).

Κάτι που το IT μπορεί να παρακολουθεί είναι το δίκτυο. Αλλά στο μέλλον, καθώς η πρόσβαση σε εφαρμογές δεν θα γίνεται αποκλειστικά μέσω του δικτύου της εταιρείας -αλλά και η απευθείας επικοινωνία μεταξύ εφαρμογών και virtual machines θα είναι καθεστώς- το IT θα πρέπει να συμβιβαστεί με την ιδέα ότι χάνει μέρος του ελέγχου του, και το απλό «μπλοκάρισμα» μιας υπηρεσίας δεν θα είναι αποδεκτό.

Φυσικά, το IT μπορεί να καθορίσει πολιτικές και διαδικασίες που θα πρέπει να ακολουθούν οι χρήστες. Μπορεί επίσης να συμφωνήσει με τους cloud providers να λαμβάνει πληροφορία πραγματικού χρόνου για τη χρήση, την απόδοση και τη διαθεσιμότητα, χρησιμοποιώντας standard APIs που θα τροφοδοτούν τα συστήματα Monitoring και Service Level Agreement (SLA) Management του IT.

Παράλληλα όμως, μια πιο θετική προσέγγιση με χρήση του καρότου αντί για το μαστίγιο, μπορεί να σημαίνει ένα νέο ρόλο του IT το οποίο, αντί να επιδίδεται στο να απαγορεύει σχεδόν τα πάντα, να καταφέρνει η χρήση των εγκεκριμένων υπηρεσιών να είναι σημαντικά ευκολότερη από αυτή των μη εγκεκριμένων, με τη χρήση π.χ. ενός καταλόγου (Service Catalog) από προπληρωμένες υπηρεσίες, όλες διαθέσιμες με single sign-on, διαφανώς ολοκληρωμένες μεταξύ τους.


Νέες, λεπτές ισορροπίες
Η τελική επιτυχία ενός οποιουδήποτε οργανισμού, όσο αποδοτική και αν είναι η λειτουργία του, εξαρτάται από το χαρτοφυλάκιο των προϊόντων του και η Πληροφορική δεν αποτελεί εξαίρεση. Πώς μπορεί το IT να εξασφαλίσει ότι το τελικό αποτέλεσμα θα είναι το βέλτιστο και ότι θα παρέχονται οι σωστές υπηρεσίες;

Το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό είναι η διαχείριση του χαρτοφυλακίου των υπηρεσιών ή των εφαρμογών. Το IT πρέπει να εμπλακεί στην επιλογή των υπηρεσιών και εφαρμογών του οργανισμού, απλά επειδή το IT είναι αυτό που θα θεωρηθεί υπόλογο για τους όποιους σχετικούς κινδύνους. Τι θα γίνει αν ο προμηθευτής παύσει τη λειτουργία του ή αν αυξήσει την ισχύ του στην αγορά πέραν των λογικών ορίων;

Αν μη τι άλλο, το IT θα πρέπει να παρέχει μια στρατηγική disaster recovery και «εξόδου» για κάθε εφαρμογή και υπηρεσία. Η ευθύνη της εξασφάλισης σωστής ισορροπίας μεταξύ επενδύσεων, κινδύνων και πόρων, επιβάλλουν το Project Portfolio Management (PPM), αλλά και ευρύτερα το -ήδη προτεινόμενο και από το ITIL- Service Portfolio & Catalog Management, ως οι βασικές και απαραίτητες πλέον δεξιότητες του IT. Η υποστήριξη είναι μια άλλη βασική ευθύνη του IT.

Εαν ο οργανισμός χρησιμοποιεί δέκα διαφορετικές SaaS εφαρμογές, θα αφήνει τους μεμονωμένους χρήστες να απευθύνονται απευθείας στους αντίστοιχους προμηθευτές για υποστήριξη και να ανοίγουν tickets σε πολλά διαφορετικά σημεία ή θα κρατήσει το πρώτο επίπεδο υποστήριξης εσωτερικά ή έστω χρησιμοποιώντας μια υπηρεσία Service Desk;

Αλλά τα καθήκοντα του IT δεν σταματούν εκεί. Εάν ο οργανισμός χρησιμοποιεί CRM από έναν προμηθευτή και ERP από άλλον, το IT θα έχει την ευθύνη της σύνδεσης των δύο. Στην πραγματικότητα, η συνδεσιμότητα θα είναι το βασικότερο κριτήριο επιλογής των συγκεκριμένων προμηθευτών. Η εξισορρόπηση της ανάγκης ολοκλήρωσης σε σχέση με τον κίνδυνο του εγκλωβισμού σε έναν προμηθευτή γίνεται πια βασική λειτουργία του IT.