Ψάχνω στις αναμνήσεις μου γιορτινές εικόνες από παλαιότερες, πιο χαρούμενες, πιο ανέμελες χρονιές. Νιώθω φέτος την ανάγκη να το κάνω περισσότερο από ποτέ.

Αραγε ήταν όντως τόσο θετικές χρονιές ή ξορκίζω τα άσχημα και τις βαφτίζω έτσι; Σκέφτομαι καρέ-καρέ τι τις έκανε καλές τότε. Ηταν οι άνθρωποι γύρω μου, οι καταστάσεις, η αίσθηση ασφάλειας και αφθονίας;

Από την άλλη υπήρξαν και χρόνιες που όλα ήταν φαινομενικά τακτοποιημένα και μια χαρά, όμως μέσα μου ήταν ατακτοποίητα.

Φέτος οι καταστάσεις γύρω μας μάλλον εκκρεμότητα και φόβο εκπέμπουν. Μέσα μας το ίδιο; Συνήθως προσεγγίζουμε την περίοδο των εορτών με την προσδοκία να μας αποζημιώσει για όσα νιώθουμε ότι στερηθήκαμε κατά τη διάρκεια του έτους ή με την ανυπομονησία να αποτελέσει ένα δυναμικό ξεκίνημα για το νέο έτος.
Αν κάποιες στιγμές δεν βλέπουμε φως μπροστά, σημαίνει ότι δεν υπάρχει κιόλας; Είναι όλα ισοπεδωτικά και τελεσίδικα μαύρα; Ή πάντα υπάρχει και κάτι που μας δίνει δύναμη και χαρά; Σε μικρή κλίμακα, στο εδώ και τώρα, στις στιγμές; Αλήθεια, ποιος ορίζει το πώς πρέπει να είναι η περίοδος των εορτών;

Γιατί να πρέπει να θυμίζουν φαντασμαγορική υπερπαραγωγή του Χόλυγουντ και όχι λιτό και μεστό χριστουγεννιάτικο διήγημα του Παπαδιαμάντη;

Counting our blessings… υγεία, άνθρωποι δικοί μας – λίγοι ή περισσότεροι, τα βασικά προς το ζην, η ύπαρξη η ίδια. Πόσα παραπάνω χρειαζόμαστε; Πόσα παραπάνω νομίζουμε ότι χρειαζόμαστε;

Η πραγματική μαγεία των Χριστουγέννων είναι η πίστη στα θαύματα. Και θαύματα μέσα μας και έξω μας συμβαίνουν κάθε λεπτό… Αρκεί να τα παρατηρούμε, χωρίς να αναλωνόμαστε σε ασαφείς προσδοκίες για ένα μέλλον που όσο και αν θέλουμε να ορίσουμε ξεγλιστρά σαν άμμος από τη χούφτα μας. Αυτό που έχουμε είναι κάθε κόκκο μόνο για λίγο, στο εδώ και τώρα. Και κυρίως έχουμε εμάς τους ίδιους, προικιό μέχρι τέλους.