Το «χτύπημα» στην πόρτα δεν ήταν από τον γαλατά…

Αγαπητοί αναγνώστες, Μπορεί το ενδιαφέρον της εν γένει αγοράς business τεχνολογίας να βρίσκεται στραμμένο στις εν εξελίξει διεργασίες που σχετίζονται με το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας “Next Generation EU – Ελλάδα 2.0” και τα έργα που ήδη σχεδιάζονται και δημοπρατούνται με μεγαλύτερη ένταση από την άνοιξη και έπειτα, εντούτοις όμως το βλέμμα συγκεκριμένων Αρχών έχει στραφεί στην περίπτωση ελληνικής θυγατρικής κορυφαίου πολυεθνικού ΙΤ ομίλου. Κάθε άλλο, μάλιστα, για καλό λόγο…

Συγκεκριμένα, εδώ και ένα δίμηνο δυο υπηρεσίες που υπάγονται διοικητικά στο Υπουργείο Οικονομικών της χώρας μας έχουν κάνει «φύλλο και φτερό» τα αρχεία -οικονομικά, συμβάσεων, χρηματοπιστωτικών συναλλαγών, τιμολογήσεων και απόδοσης φόρων- της εν λόγω εταιρείας. Η υπόθεση δεν προκύπτει από τυχαίο έλεγχο, συχνά-πυκνά έχει τις ρίζες του σε κάποια διαφορά με ισχυρότερο ανταγωνιστή που διαθέτει «άκρες» και δεν διστάζει να τις επιδείξει, ανακαλύπτεται μια μικρο-παράβαση, που επιλύεται με την επιβολή ενός ανάξιου λόγου προστίμου -περισσότερο για τα μάτια του κόσμου και ουχί για την ουσία.

Τα πράγματα στην συγκεκριμένη περίπτωση, δείχνουν -και είναι- εξόχως σοβαρά με πιθανές κακουργηματικές διαστάσεις, καθώς έχει περίεργες προεκτάσεις με την ενεργή εμπλοκή αλλοδαπού τραπεζικού ιδρύματος που εδρεύει σε χώρα με έντονη… φήμη «ξεπλύματος» και εν γένει κυκλοφορίας «μαύρου» χρήματος. Προς το παρόν, οι ελληνικές Αρχές εξετάζουν και προσπαθούν να προσδιορίσουν τον βαθμό εμπλοκής και επίγνωσης των δεδομένων από μέρους του management team.

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΚΛΕΙΨΑΝ στελέχη που με «όχημα» το δίκτυο επαφών τους ή μια λογική φεϊβοριτισμού, επιχείρησαν να καρπωθούν προς ίδιον όφελος την παρουσία τους σε έναν οργανισμό ή επιχείρηση, που με την σειρά της είχε άμεση σχέση είτε εξάρτηση από τον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Κάτι τέτοιο λάμβανε χώρα επί μακρόν στο «Ηγέτη του Δωδεκάθεου», έως ότου επήλθε η αναγκαία αλλαγή στην ηγεσία του. Τα δεδομένα του προηγούμενου επικεφαλής ήταν «συμπαθητικά», ωστόσο ήταν εμφανές πως υπήρχαν περιθώρια σημαντικής βελτίωσης, και δη σε πολλαπλά επίπεδα: Από βαθμό διείσδυσης στην αγορά μέχρι ευκαιρίες αποδοτικής συνεργασίας με κορυφαίους παρόχους της αγοράς και από τα προσδοκόμενα έσοδα έως τον σχεδιασμό και την ανάπτυξη καινούριων προϊόντων και εφαρμογών.

Η νέα ηγεσία εξαιρετικά γρήγορα προχώρησε στο αναγκαίο mapping, ανέδειξε τα δεδομένα, λανσάρισε άμεσα καινοτόμα προϊόντα, προχώρησε σε άμεσες συνέργειες και σήμερα απολαμβάνει τους καρπούς της επιτυχημένης θητείας της. Εννοείται δε, πως θα μακροημερεύσει. Δικαίως!

Το δίμηνο που προηγήθηκε, αλλά και το χρονικό διάστημα που θα σηματοδοτήσει το φετινό καλοκαίρι αναμένεται να παίξει καθοριστικό ρόλο ώστε μέχρι το τέλος του τρέχοντος έτους να υπάρξει μια σημαντική προσθήκη στο περιεχόμενο του Ταμείου Ανάκαμψης (RRF) όπως έχει δομηθεί μέχρι σήμερα.
Πάντοτε, φυσικά, υπό την έννοια της τεχνολογίας και της αναγκαιότητας προμήθειας state of the art λύσεων και εξοπλισμού σε εξαιρετικά «ευαίσθητο» όσο και καθοριστικής σημασίας τομέα για το ευ ζην σημαντικά μεγάλου ποσοστού του εγχώριου πληθυσμού. Πρέπει δε, να υιοθετηθεί μια full ψηφιακή λύση, across the board.

Βλέπετε, τα χρόνια έχουν περάσει, η υφιστάμενη πληροφοριακή δομή θεωρείται έντονα outdated, ενώ σε περίπτωση που κυλήσει κι άλλος χρόνος δίχως να συμβεί η παραμικρή βελτίωση, τότε ο κίνδυνος να υπάρξει ανυπολόγιστη ζημιά στη φήμη του «προϊόντος» με το οποίο έχουμε συνδέσει συντριπτικό τμήμα της τύχης, αλλά και του ταμείου μας, θεωρείται ως κάτι παραπάνω από πιθανός. Γιατί, η αλήθεια είναι πως μέχρι σήμερα σταθήκαμε τυχεροί σε πολλές περιπτώσεις, αλλά δύσκολα μπορεί κάποιος στα σοβαρά να επαφίεται σε έναν τόσο αστάθμητο παράγοντα.

Το μακρύ ταξίδι της «Ζαχαροπλάστριας» στον κόσμο της ανυπαρξίας!

Η ύπαρξη παγίων περιουσιακών στοιχείων τα οποία μπορεί και να αποτελέσουν «ασημικά» για την ισχυροποίηση της θέσης μιας επιχείρησης, είτε την ενίσχυση της αξίας της ή ακόμη και προκειμένου να αποτελέσουν τον… «κουμπαρά» για την πραγματοποίηση απαραίτητων επενδύσεων από πλευράς ενός οργανισμού θεωρούνται σήμερα ως ευλογία.

Μάλιστα, στην περίπτωση που τα εν λόγω πάγια περιουσιακά στοιχεία δεν σχετίζονται με το core business του ίδιου του οργανισμού, τόσο το καλύτερο, καθώς από την μια πλευρά λειτουργούν ως πρόσθετο revenue stream και από την άλλη, δεν εγκλωβίζει και εξαντλεί μονοδιάστατα τους σκοπούς δραστηριοποίησης της εν λόγω επιχείρησης.
Σε αυτό το πλαίσιο, σημαντική κρίνεται η παρουσία καθαρόαιμα κρατικών, ημι-κρατικών ή Νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου επιχειρήσεων και οργανισμών. Και στην περίπτωσή μας, όσων δραστηριοποιούνται στον καταλυτικής σημασίας τομέα της κοινής ωφέλειας. Αλλιώς και utilities.

Από καιρό οι διοικήσεις ορισμένων εξ’ αυτών έχουν αναφέρει -άλλες διστακτικά και ορισμένες με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο- πως πρόθεσή τους είναι η εξ’ ιδίων αξιοποίηση των υφιστάμενων δικτύων τους και πέρα από τους προφανείς σκοπούς της κεντρικής δραστηριοποίησής τους. «Συνδεσιμότητα είναι η αιτία…», παραφράζοντας τους στίχους του γνωστού άσματος. Έχουν αντιληφθεί πως κάθε άλλο παρά άνθρακες διαθέτουν στα χέρια ή στις υποδομές και τις εν γένει εγκαταστάσεις τους επί το ορθότερο και θεωρούν -δικαίως- πως έφτασε η στιγμή να τις αξιοποιήσουν επ’ ωφελεία του συνολικότερου ταμείου τους».

Βεβαια, καθώς πρόκειται για ένα ιδιαίτερα ακριβό σπορ, το ζήτημα έγκειται στο μοντέλο που έχουν κατά νου να εφαρμόσουν προκειμένου να πετύχουν ένα διττό στόχο, που εκ πρώτης όψεως προσομοιάζει με κάποιος να κερδίζει το Τζόκερ.
Κι αυτό, καθώς βασική προϋπόθεση είναι ο σχεδιασμός και η υλοποίηση ενός εκτενούς επενδυτικού προγράμματος, το οποίο θα λαμβάνει εκ των προτέρων μέριμνα για την ύπαρξη των απαιτούμενων κεφαλαίων που θα διατεθούν σε νέα τεχνολογία με μελλοντικές απολήξεις. Γιατί, μπορεί οι επενδύσεις να πραγματοποιούνται σήμερα, λαμβάνοντας υπόψη τις σημερινές απαιτήσεις και την αντίστοιχη τεχνολογία, εντούτοις όμως στο… κάδρο θα πρέπει να βρίσκεται ένα δυναμικά εξελισσόμενο σενάριο σχετικά με τις εξελίξεις 2ης και 3ης γενιάς από τη στιγμή που τα εν λόγω δίκτυα θα ενεργοποιηθούν και θα τεθούν σε παραγωγική λειτουργία.
Ήδη, δύο εκ των περιπτώσεων καλούνται να σκιαγραφήσουν, αφού πρωτύτερα κοιτάξουν στην… μαγική τους σφαίρα, δύο από τις «μεγάλες αδελφές» της συμβουλευτικής.

Σε έντονο limit down βρίσκεται τελευταία, ο βαθμός αποτελεσματικότητας και φρεσκάδας ιδεών, πρακτικής και δραστηριοποίησης της «Ζαχαροπλάστριας», Στην τελευταία επαγγελματική δοκιμασία της, μπορεί τύποις η ιδιότητα που αναγραφόταν στο πεδίο του πληροφοριακού συστήματος της μισθοδοσίας να δικαιολογούσε μια ευρύτητα, κομματάκι απροσδιόριστη, σε ό,τι αφορά την καθημερινή δραστηριοποίησή της, ωστόσο είναι παγκοίνως γνωστό πως ο εκεί μονοκράτορας-άρχων του παιχνιδιού την… πακετάρισε με συνοπτικές διαδικασίες.
Η ίδια ενεργοποίησε άπειρες παλιές γνωριμίες που είχε στον κλάδο και με κάποιο τρόπο βρέθηκε επικεφαλής δυναμικά ανερχόμενου τομέα της ελληνικής αγοράς ψηλά στην Κηφισίας. Βέβαια, το ζήτημα είναι πως το εν λόγω μαγαζί από καιρό έχει… ξεχάσει την μορφή αυτού του τύπου επιχειρήσεων, καθώς τις αντιμετωπίζει με μια έντονη αίσθηση σνομπισμού. Και εκεί που όλοι θεωρούσαν πως η έλευση της «Ζαχαροπλάστριας» θα μετέβαλε τα δεδομένα, η ίδια θεώρησε σκόπιμο να εντείνει την «Μαρία Αντουναέτεια» συμπεριφορά και αντιμετώπιση των πελατών. Σε όρια δε, που ενόχλησε ακόμη και κορυφαίους διοικητικούς παράγοντες ψηλά στην Κηφισίας.
(Προ)βλέπω πριν συμπληρωθεί το Q1 του Νέου Έτους φίλοι και γνωστοί να αναζητούν τον επόμενο σταθμό της καριέρας της.

Οι… εμιγκρέδες και το «Ελντοράντο» της ασφαλιστικής αγοράς!

Αναμφίβολα, ένα από τα ζητήματα-στόχοι που έχουν τεθεί από την παρούσα κυβέρνηση είναι και το brain regain. Η «δεξαμενή» άντλησης Ελλήνων υψηλόβαθμων που δραστηριοποιούνται και εργάζονται εκτός των συνόρων της πατρίδας μας. Μέχρι στιγμής, παρατηρείται μια ροή επιστροφής ξενιτεμένων στελεχών στα πάτρια εδάφη, με δειλά είναι αλήθεια βήματα, μα και δεδομένα που εμφανίζουν σταθερή άνοδο με το πέρασμα του χρόνου και την βελτίωση των συνθηκών: Εργασιακών, οικονομικών, προοπτικών, ακόμη και πολιτικών. Βέβαια, μια ακόμη πτυχή που πρέπει να καταγραφεί δεν είναι άλλη από την θεματικού περιεχομένου επιστροφή, ενόσω συνεχίζουν να εργάζονται στα «ξένα». Με ποιο τρόπο; Μέσω της επένδυσης σε υφιστάμενη εταιρεία που συγκεντρώνει τις απαιτούμενα υψηλές προοπτικές ή ακόμη καλύτερα της δημιουργίας μιας επιχείρησης from scratch που θα δραστηριοποιείται σε τομέα όπου οι ίδιοι διαθέτουν εμπειρία και τεχνογνωσία.

Να, ας πούμε στον ασφαλιστικό τομέα, όπου η χώρα μας θα μπορούσε να λειτουργήσει και ως ένα εκτενέστατο hub στην ευρύτερη λεκάνη της Μεσογείου, με έμφαση προς Ανατολάς και Βορείως. Της Ελλάδος στην πρώτη, της Αφρικής η έτερη. Νεότερα (και περισσότερα) προσεχώς.
Ούτως ή άλλως, οι όποιες εξελίξεις θα αρχίσουν να… τρέχουν παρέα με τα «μπάνια του λαού»!

Ευαγγελίζεσαι την αλλαγή, έστω κι εάν μέχρι πρότινος δεν είχες καν εκφράσει την παραμικρή άποψη. Και αυτό, όχι επειδή ήθελες να προστατέψεις από τα πολλά όσο και αδιάκριτα βλέμματα, φίλων, γνωστών, ανταγωνιστών, μα και εποπτικών Αρχών, αλλά αντιθέτως διακρινόσουν από παντελή άγνοια, για να μην πω και αρνητισμό, απέναντι στο δεύτερο τη τάξει κορυφαίο ζήτημα που απασχολεί τον οργανισμό, το οποίο ωστόσο διαμορφώνει το πεδίο στο οποίο θα κινηθεί και το κορυφαίο project.
Βέβαια, μόλις διαπίστωσε ο… «Ευαγγελιστής» πως αναδύονται πιο δυναμικά άξια στελέχη, με γνώση, εμπειρία και επίπεδο, οι οποίοι συγκεντρώνουν ολοένα και μεγαλύτερο βαθμό αποδοχής από την διοίκηση του οργανισμού, τότε λειτουργώντας με (εντελώς) ιδιοτελή κίνητρα, επέλεξε να κινηθεί «παλαιοκομματικά» προσποριζόμενος μέρος της λάμψης τους.Με ποιο τρόπο; Υφαρπάζοντας και προσεταιριζόμενος πλήρως το προϊόν κόπου και εργασίας τους, προκειμένου να «πουλήσει» τον εαυτό του στον οργανισμό.
Όταν η ντροπή δεν έχει φραγμούς και ηθική…

 

Στα… σύννεφα, τουλάχιστον με βάση ότι ίσχυε μέχρι και πριν από λίγες ημέρες, έδειχνε να έχει επιστρέψει ο «Γερμανός από τις ΗΠΑ». Βλέπετε, η απότομα θετική επιστροφή σε ένα σημαντικό ποσοστό κανονικότητας, βοήθησε -πέραν όλων των αυταπόδεικτων δεικτών, στοιχείων και μεγεθών- στην κατάστρωση πλάνων που αφορούν στην επέκταση του ίδιου του business σε νέα πεδία. Μάλιστα, διακρινόμενος από την απαιτούμενη αυτοσυγκράτηση έπειτα από δύο -σχεδόν- (έντονα) “προβληματικά” χρόνια ελέω του κορωνοϊού, έχει προβεί στην κατάστρωση αναλυτικού σχεδίου με «χειρουργικής σημασίας» προσθήκες, που εστιάζουν στην ποιότητα. Στην εξειδίκευση, για την ακρίβεια.

Ο ίδιος, έχει διακρίνει πως σε διεθνές επίπεδο η… Αχίλλειος πτέρνα αφορά στην κυβερνοασφάλεια, καθώς ακόμη και η παραμικρή κυβερνοεπίθεση δύναται να οδηγήσει σε κατάρρευση της ίδιας της λειτουργίας μιας επιχείρησης του συγκεκριμένου κλάδου.
Μάλιστα, κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού που μόλις πέρασε, ένα διευθυντικό στέλεχος στις πέραν των Ατλαντικού ακτές, στην ομάδα του οποίου εργαζόταν προ αρκετών ετών ο «Γερμανός από τις ΗΠΑ», κλήθηκε να αντιμετωπίσει μια περιορισμένης κλίμακας επίθεση, η οποία ωστόσο «γονάτισε» την αντίστοιχου αντικειμένου επιχείρηση επί διήμερο και κάτι.
Οι δε κινήσεις που ετοιμάζει, άκρως καινοτόμες, όσο και… προστατευτικές.

Ο παράλογος ασφαλιστής & η άμεση απαίτηση!

Η κινητικότητα που παρατηρείται στην επιχειρηματική αγορά κατά τη διάρκεια των τελευταίων αρκετών μηνών είναι πρωτόγνωρη, πολυεπίπεδη, όσο και πολυσήμαντη. Βλέπετε το μήνυμα που εκπέμπεται είναι ξεκάθαρο: “Greece is back!”, γεγονός το οποίο και “μεταφράζεται” σε άμεση δράση, επενδύσεις και ανάπτυξη.
Παράλληλα, ξεχωριστή σημασία φαίνεται πως δίνεται και στον τομέα του ανθρώπινου δυναμικού, όπου η αλήθεια είναι πως τα πρώτα δείγματα της στρατηγικής του brain regain είναι υπαρκτά, όσο και ενθαρρυντικά.

Πρόσφατα, έφτασε στα μεγάλα αυτιά της στήλης η περίπτωση κορυφαίου σε Πανευρωπαϊκό -τουλάχιστον- επίπεδο στελέχους με απόλυτα εξειδικευμένη εμπειρία και γνώση σε συγκεκριμένο κομμάτι της αγοράς, η παρουσία του οποίου από μόνη της θα αρκούσε να εξελιχθεί σε game-changer factor. Τον πλησίασε κορυφαίο ασφαλιστικό brand, που μέχρι πρότινος βρισκόταν έντονα στην επικαιρότητα, προκειμένου να εξετάσουν την περίπτωση και το πλαίσιο μιας πιθανής συνεργασίας, μετ’ επιστροφής στα πάτρια εδάφη. Ωστόσο, όπως συμβαίνει στους… γάμους από ανάγκη ή σε αποφάσεις / κινήσεις που «επιβάλλονται», η προσέγγιση ήταν εντελώς λανθασμένη, ενώ οι απαιτήσεις εξόχως παράλογες.
Κάτι σαν «θα μας προσφέρετε έτοιμο ένα προϊόν το οποίο θα τα κάνει όλα και θα σαρώσει την αγορά», άκουσε και ακόμη τρέχει…

 

Το multitasking εντάσσεται στο επιθυμητό, όσο και άκρως απαραίτητο, «οπλοστάσιο» των σύγχρονων στελεχών σε διεθνές επίπεδο. Πόσο, μάλλον, στη χώρα μας όπου ο τομέας δράσης τους δεν περιορίζεται σε ένα «στενό κουτάκι», αλλά εκτείνεται across the floor.
Τα συγκεκριμένα ζητούμενα μπορεί να κρίνονται ως «άκρως ενδιαφέροντα», «διαφορετικά» ή και «αποκαλυπτικά», από τους ίδιους. Βλέπετε, τελευταία, ορισμένα κορυφαία στελέχη της εγχώριας επιχειρηματικής σκηνής έχουν «ενδυθεί» ρόλους και «καπέλα» που δεν θα έλεγε κανείς πως δύναται να αποτελέσουν τμήμα του (κάθε άλλο παρά) συνήθως job description που χαρακτηρίζει την καθημερινή δραστηριοποίηση τους. Για παράδειγμα, ως realtors εντοπίζουν, επιλέγουν και εν τέλει να προτείνουν διαθέσιμους χώρους που θα συμβάλουν στην απλοποίηση της υλοποίησης μελλοντικών σχεδίων των οργανισμών που διευθύνουν. Γιατί, φυσικά, γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα τις ανάγκες τους!

Αίσθηση, και δη θετική, έχει προκαλέσει στην αγορά η «ησυχία» που παρατηρείται σε όλα τα μέτωπα σε επίπεδο του κακώς εννοούμενου ανταγωνισμού, που με τη σειρά του εκφράζεται μέσω διαρκώς δικαστικών προσφυγών και ενστάσεων ακόμη και για τον παραμικρό διαγωνισμό ή την παρατελευταία προμήθεια ορισμένων χιλιάδων ευρώ. Αρκετοί ισχυρίζονται πως, καταλυτικής σημασίας ρόλο παίζει το πλήθος των έργων που ήδη έχουν αρχίσει να αναδύονται στην επιφάνεια ως συνέπεια -πρωτίστως- των εξελίξεων περί του Recovery and Resilience Facility, ήτοι του σχεδίου «Ελλάδα 2.0».

Αργά, αλλά σταθερά ολοένα και περισσότερα στελέχη της εγχώριας ΙΤ αγοράς αντιλαμβάνονται πως «λεφτά υπάρχουν»… ενώ τα έργα είναι τόσα πολλά και τέτοιας πολυπλοκότητας που δεν αρκούν οι διαθέσιμοι ανθρώπινοι πόροι της ίδιας της αγοράς.Εξαλλου, εντείνονται οι ψίθυροι, σε σημείο που να γίνονται φωνές, περί της αναγκαιότητας δημιουργίας συνδυαστικών cluster. «Εάν δεν ακολουθήσουν αυτή την οδό, η «στροφή» προς παρόχους στο εξωτερικό θα αποτελέσει μονόδρομο», μας έλεγε πρόσφατα κορυφαίο στέλεχος, ο οργανισμός του οποίου ετοιμάζεται να ρίξει περί τις δύο εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ στην αγορά άμεσα για τον πλήρη εκσυγχρονισμό του, με το τελικό projection να κινείται περί το δισεκατομμύριο.

Ντόμινο αξίας δύο…δεκάρικων για τον «Καναδό»!

Αγαπητοί αναγνώστες,

Στην πραγματική ζωή, η έννοια του ντόμινο συνήθως ενέχει αρνητική χροιά, καθώς «φωτογραφίζει» ανατροπές και αλλαγές εκτός προγράμματος. Βέβαια, σε ορισμένες άλλες περιπτώσεις μια κίνηση στο ντόμινο, δύναται να διαμορφώσει ένα νέο πεδίο δόξης λαμπρό για μια επιχείρηση, μια συνθήκη, μια προϊοντική κατηγορία, κ.ο.κ. Μάλιστα, εδώ και μερικές εβδομάδες στην περίπτωση της εγχώριας χρηματοπιστωτικής αγοράς έχει δημιουργήσει μια έντονη αίσθηση ενδιαφέροντος προς αλλαγή, ανανέωση, αναβάθμιση.

Η αιτία; Ενδεχομένως το πλέον κεντρικό κομμάτι της στρατηγικής που εφαρμόζουν και αφορά στα πιο πολύτιμα περιουσιακά στοιχεία που συλλέγουν, επεξεργάζονται, διαχειρίζονται και αξιοποιούν. Βλέπετε, μέχρι πρότινος το ρυθμιστικό πλαίσιο ήταν τέτοιο που ουσιαστικά τους απαγόρευε δια ροπάλου να… ανεξαρτητοποιηθούν, επιλέγοντας περισσότερο «ελεύθερες» όσο και «ανοικτές» λύσεις. Μόλις, ωστόσο, προέκυψε μια θεμελιώδης μεταρρύθμιση / update στην φιλοσοφία του εν λόγω πλαισίου, τότε σαν έτοιμοι από καιρό ο ένας μετά τον άλλο οι βασικοί «παίκτες» βγήκαν στην αγορά προς άγραν σχετικών λύσεων.
Έτσι και οι «Καναδοί», που έχουν «μπατζετάρει» ένα… εικοσάρικο προκειμένου να στηρίξουν την θεμελιώδη επιλογή τους. Έργο, που θα τους κρατήσει απασχολημένους (επί μακρόν) κατά το μέλλον.

 

“You can’t teach an old dog, new tricks”, ισχυρίζεται μια από τις πλέον γνωστές ρήσεις της Αγγλοσαξωνικής λογικής. Βέβαια, όταν αυτά τα… new tricks «αποκαλύπτουν» μια ανέπαφη φλέβα χρυσού, που δύναται να διασφαλίσει σημαντικό ποσοστό του παρόντος, μα και του μέλλοντος εταιρειών που αγωνίζονται μέχρι τελικής πτώσεως για… φραγκοδίφραγκα ή ποσοστά μιας «πίτας» που διαρκώς συρρικνώνεται τόσο σε μέγεθος όσο και σε αξία, τότε το στόρι αλλάζει. Σε σημείο τέτοιο ώστε σημαίνοντα στελέχη του Big-4 να αλλάζουν… εμφάνιση, υιοθετώντας σύγχρονο αέρα αναβάθμισης, μετασχηματισμού και ολοκλήρωσης, ενδυόμενοι την στολή του ΙΤ «Ευαγγελιστή». Αφήνοντας στην άκρη καλώδια και χαλκό και επενδύοντας σε επαφές και μεταγραφές.
Το ερώτημα είναι πόσο πρόσκαιρη θα αποδειχτεί η ενασχόλησή τους με το νέο χρυσοφόρο «παιχνίδι», αλλά και τι είδους στρατηγική θα εκπονήσουν προκειμένου να αφήσουν ένα ικανοποιητικό όσο και ουσιαστικό αποτύπωμα στην αγορά.

 

Η Πηνελόπη, σύζυγος του Βασιλιά της Ιθάκης, Οδυσσέα, αποκρούει κάθε πιθανή ή μη πρόταση προερχόμενη από τους πολυάριθμους και διόλου οπαδούς της ηθικής, Μνηστήρες. Παρόμοια υπομονή με την Πηνελόποη του Οδυσσέα,φαίνεται πως θα πρέπει να επιδείξουν και οι Μνηστήρες του e-ργου του… αιώνα.
Θυμάστε, φαντάζομαι, τους πηχυαίους τίτλους αναφορικά με την αντίστοιχα «βαπτισμένη» αγορά πολεμικών αεροσκαφών. Ήταν Μάρτιος του 1985, όταν η ελληνική κυβέρνηση ενέκρινε την υπογραφή των προσυμφώνων για την απόκτηση από 40 μαχητικών F-16 και Μιράζ 2000. Κίνηση, που έπειτα από την πάροδο τριών (και κάτι ψιλά…) δεκαετιών, ακόμη αποτελεί «εργαλείο» στην προσπάθεια που καταβάλλεται καθημερινά από τις Ένοπλες Δυνάμεις της πατρίδας μας προκειμένου να προασπιστούν το έδαφος, την θάλασσα και τον αέρα της.
Αντίστοιχης λογικής είναι και ο e-διαγωνισμός που καθορίζει μέρος της φυσικής, όσο και ουσιαστικής ασφάλειας στην χώρα μας. Μόνο που τα συμφέροντα είναι τόσα και τέτοια, που δεν φαίνεται διέξοδο – και δη σύντομα – στο συγκεκριμένο έργο.
Αντιθέτως, μάλλον θα αναχθεί σε άλλη «προμήθεια του αιώνα». Για τους δικηγόρους και τα επιμέρους νομικά επιτελεία…

Βήμα προς τα κέρδη!

Αγαπητοί αναγνώστες,
«Ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο, ένα τεράστιο βήμα για την ανθρωπότητα», είχε αναφέρει μόλις πάτησε το πόδι του στη Σελήνη ο Νιλ Άρμστρονγκ, κυβερνήτης της αποστολής Apollo 11, στις 21 Ιουλίου 1969. Αντίστοιχη λογική δείχνει να διαπνέει το πρόσφατο mega-run του «Πορτοφολάτου» στην ευρύτερη εγχώρια ΙΤ αγορά.

Μάλιστα, οι γνωρίζοντες σπεύδουν να σημειώσουν πως όσοι θεωρούν ότι η κίνηση στηρίζεται σε καθαρά εμπορικά κριτήρια με “στενό” ορίζοντα αγοράς, θα πρέπει να το σκεφτούν εκ νέου. Βλέπετε, το ορόσημο για την εγχώρια επιχειρηματική αγορά στο σύνολό της δεν είναι άλλο από το Ταμείο Ανάκαμψης και τα απειράριθμα έργα που συνεπάγεται προκειμένου να τεθούν οι βάσεις του σύγχρονου «προσώπου» της Ελλάδας για το εγγύς μέλλον.

Εξυπακούεται πως σε αυτή την πραγματικότητα, ο ρόλος της Πληροφορικής και των εταιρειών του κλάδου θα είναι καταλυτικής σημασίας. Το δε «μοίρασμα» θα είναι πλούσιο σε σημείο τέτοιο ώστε να εξυπηρετείται η λογική του «φτάνει για όλους…».
Την συγκεκριμένη πτυχή την έχουν βάλει για τα καλά στο μυαλό τους τα στελέχη του «Πορτοφολάτου», οι οποίοι θεωρούν πως μπορούν να πάνε ένα, και δύο και πολλά περισσότερα βήματα παραπέρα.
Εξάλλου, το παράδειγμα του «Μεγάρου» είναι αποκαλυπτικό, όσο και προσοδοφόρο.

Πρωτογνωρο είναι το μονόπλευρο «σπρώξιμο» προς τον «Μηχανικό», η managerial αποτελεσματικότητα του οποίου παρουσιάζεται -περίπου- σημασιολογικά ως την αντιστοίχιση της καθόδου του Μωυσή με τις Δέκα Εντολές από το Όρος Σινά.
Βλέπετε, το «μαγαζί» μπορεί να είναι –πράγματι- τακτοποιημένο, ωστόσο οι δυνατότητές του είναι για υπέρ-πολλαπλάσια μεγέθη. Παρόλα αυτά, ολοένα και περισσότεροι εντός των τειχών ομολογούν πως παρατηρείται ένα ασυνήθιστα εμφανές «κράτημα» σε χαμηλές ταχύτητες.

Κάποιοι θεωρούν πως το φταίξιμο έχει ονοματεπώνυμο, που δεν είναι άλλο από αυτό του διοικητικού ηγέτη και εις εκ των μετόχων του «Μηχανικού». Άλλοι, εκτιμούν πως με την ακολουθούμενη στρατηγική ικανοποιούνται δεσμεύσεις και ισορροπίες ετών. Παράλογο; Ίσως. Παρόλα αυτά, αρκετοί «δείχνουν» στην αναζήτηση του… μίτου της πραγματικότητας στις μετοχικές εκφάνσεις των σημαινόντων προσώπων, αλλά και στις επιμέρους επενδύσεις τους.

Βήμα-βήμα, με υπομονή, μεθοδικότητα και με τα απαιτούμενα εχέγγυα (λέγε με budget προς επένδυση), ο “Τυχερός” δομεί την παρουσία του με ολοένα και πιο δυναμικό τρόπο, αποβλέποντας σε ένα ευμέγεθες κομμάτι της (κάτι παραπάνω από) πολλά υποσχόμενης αγοράς των payments. Άλλοι εκ του ανταγωνισμού ποντάρουν στην «βεντάλια» των διαθέσιμων υπηρεσιών, ορισμένοι άλλοι σε τεχνολογικές καινοτομίες και προϊόντα, ενώ ορισμένοι θεωρούν πως οι χαμηλές χρεώσεις θα τους οδηγήσουν στη Γη της Επαγγελίας. Αυτά βλέπει ο “Τυχερός” και το χαμόγελο που φωτίζει το πρόσωπό του..

Κι αυτό, καθώς το δικό του offering δύσκολα είναι σε θέση να ανταγωνιστεί κάποιο άλλο «μαγαζί» της εγχώριας, μα και της διεθνούς αγοράς. Βλέπετε, στα γνωστά, συνήθη που προσφέρουν σήμερα στην αγορά οι αντίστοιχοι «παίκτες», εκείνοι έχουν να προσθέσουν ορισμένα flavors ακόμη. Και δη σε περιοχές ενδιαφέροντος που το “μαρσάρισμά” τους κινείται στο πλαίσιο της φαντασίας. Σήμερα, μα και στο μακρινό παρελθόν. Γιατί, αλήθεια, πως μπορεί να υπερκεράσει κάποιος ένα διευρυμένο δίκτυο, δίχως διαχωρισμούς, χρονικό, μα και ημερολογιακό όριο λειτουργίας, το οποίο εκτείνεται σε ολόκληρη την χώρα; Πόσο, μάλλον, τη στιγμή κατά την οποία οι «παραδοσιακοί» της αγοράς… μαζεύονται με γοργούς ρυθμούς.

Το… 500άρικο που είναι μισό και η FiFo λογική για τον «Παράδεισο»

Αγαπητοί αναγνώστες,

Εδώ και μερικούς μήνες οι «Ερυθροί Ωτακουστές» έχουν βρεθεί στο… μικροσκόπιο και δη με έντονα αρνητική κριτική σε ότι αφορά την «φτωχή» αποτελεσματικότητα επιμέρους υπηρεσιών και προϊόντων, η οποία εν πολλοίς έχει αποδοθεί στην ένδεια (στο όριο της παντελούς απουσίας) επενδύσεων στο δίκτυο.
Η διοίκηση αποφάσισε να βάλει (και δη αρκετά βαθιά) το χέρι στην τσέπη, σχεδιάζοντας παρεμβάσεις για τα δίκτυα νέας γενιάς.
Όχι τίποτε άλλο, ο “μικρός” δείχνει πως… μεγάλωσε και έριξε μπόι απότομα, αφήνοντας παραπονούμενους τους «Ερυθρούς Ωτακουστές». Μάλιστα, το… κερασάκι στην τούρτα σε αυτή την μεταβολή δεν ήταν άλλο από ένα και μόνο προϊόν. Κάτι που αποδεικνύει πως δεν απαιτούνται σύνθετες στρατηγικές, ατέρμονες διαδικασίες, πολύχρονα roll-out ή εξόχως δαπανηρά ντεσού. Αρκεί μια μικρή κίνηση προκειμένου η πλάστιγγα να γείρει προς την μια ή την άλλη κατεύθυνση. Εξυπακούεται πως ρόλο παίζει και το έδαφος στην οποία θα στηριχτεί η συγκεκριμένη πλάστιγγα, ωστόσο δεν προσμετράται πως ένα ακόμη στοιχείο στα τόσα άλλα.
Όσο για τις σχεδιαζόμενες επενδύσεις, οι δειλές φωνές που το αποτιμούν στο… 500άρικο, ολοένα και αποδυναμώνονται. «Τα μισά (και κάτι παρακάτω) και βλέπουμε» είναι η απάντηση.

 

Αισθηση και δη αρνητικη προκαλεί ο «Μπασκεμπολίστας Φούρναρης» με την τακτική που εφαρμόζει σε ό,τι αφορά την ψηφιακή διάσταση του business του. Κάθε φορά που κάποιος έχει την πρόθεση να συζητήσει απλά περί αυτής, ο ίδιος τον επιτιμά, ξεκόβοντας πως κάθε άλλο παρά προτεραιότητα αποτελεί για το «μαγαζί» που διευθύνει.
Μάλιστα, πρόσφατα, διευθύνων σύμβουλος δυναμικά ανερχόμενης εταιρείας που τυγχάνει ένα σεβαστό τμήμα της δραστηριοποίησής του να λαμβάνει χώρα στα ευρύτερα… χωράφια του «Μπασκεμπολίστας Φούρναρης» και υπό αυτό το πρίσμα τον συνάντησε προκειμένου να διερευνήσουν από κοινού τις δυνατότητες αμοιβαία επωφελούς συνεργασίας, ανέφερε πως μόλις η συζήτηση στράφηκε προς την ψηφιακή διάσταση, αυτομάτως αντέδρασε αντίστοιχα με το σώμα του να έχει δεχτεί άπειρα
βολτ ρεύματος. Η αιτία της εν λόγω σπασμωδικής αντίδρασης βρίσκεται
έναν όροφο πιο κάτω…

Ολοένα και πληθαίνουν οι… γαμπροί της ευτυχίας που «μυρίζονται ψητό» και δη πολύ, όσο και «χορταστικό», σε ότι αφορά την προσεχή εξαετία σχετικά με τα απειράριθμα έργα ψηφιοποίησης και εν γένει πληροφορικής που θα απαιτηθούν στο πλαίσιο του Εθνικού σχεδίου ανάκαμψης και ανθεκτικότητας.
Μάλιστα, εδώ και δύο εβδομάδες τα αιτήματα συνάντησης με υπηρεσιακούς παράγοντες έχουν πολλαπλασιαστεί, καθώς θεωρούν πως κατ’ αυτό τον τρόπο δύναται να τύχουν ευνοϊκής αντιμετώπισης και εν γένει… προώθησης των συμφερόντων και διαφήμισης της «πραγμάτειας» τους.
Last (μα εξαιρετικά πολύ, last) year είναι η περιγραφή που πρέπει να έχουν κατά νου, καθώς τα πράγματα έχουν μεταβληθεί άρδην και όσα γνώριζαν περί της πρακτικής που εφήρμοζαν μέχρι και κατά το κοντινό παρελθόν, δεν έχουν επίδραση και λόγο επηρεασμού πλέον.
Αντιθέτως, το μήνυμα και η γνώση που θα πρέπει να γνωρίζουν πλέον και δη σε σχέση με το σχέδιο Ελλάδα 2.0 και τα έργα του είναι πως η κεντρική διοίκηση θα βρίσκεται σε στάση αναμονής αναμένοντας να λάβει επιχειρηματικά σχέδια για συγκεκριμένες δράσεις, τα οποία θα έχουν διασφαλίσει τουλάχιστον 30% της χρηματοδότησής τους από ίδια κεφάλαια. Παράλληλα, θα τηρηθεί η λογική του FiFo. Και όσοι πιστοί προσέλθετε…

Η παράλογη-λογική του «Κάμπριο Ναπολέοντα»

Αγαπητοί αναγνώστες,

Αλλαγή. Εκσυγχρονισμός. Ψηφιακός μετασχηματισμός. Ανθρώπινος παράγοντας. Έννοιες απόλυτα συνδεδεμένες, όσο και αλληλοεξαρτώμενες, σε σημείο τέτοιο που δεν καθίσταται δυνατή η υλοποίηση του επιχειρηματικού οράματος από μέρους της διοίκησης μιας επιχείρησης ή ενός οργανισμού.

Για παράδειγμα, ο «Κάμπριο Ναπολέων» από τους «Μηχανικούς» που σε κάθε ευκαιρία δεξιά και αριστερά δηλώνει αναφανδόν υπέρ του -εκ βάθρων, μάλιστα- transformation του “μαγαζιού”, καθώς εκτιμά -και δεν το κρύβει- πως υπολείπεται του ανταγωνισμού. Ταυτόχρονα, θεωρεί πως ενώ το ίδιο το μαγαζί συγκεντρώνει έντονη δυναμική και γνώση, εντούτοις όμως αδυνατεί να το εξαργυρώσει σε πελάτες, έργα και εν τέλει έσοδα στο ταμείο.

Την ίδια στιγμή που ισχυρίζεται τα ανωτέρω, στην πράξη κάνει ότι μπορεί προκειμένου να ναρκοθετεί τη συνολικότερη προσπάθεια. «Άσπρο» του λένε, «μαύρο» αντιτείνει. «Πρέπει να εισέλθουμε στην “X” αγορά», ισχυρίζεται ο ίδιος, κι ενώ συμφωνούν όλοι όσοι έχουν επιφορτιστεί να “τρέξουν” το βαρύνουσας σημασίας project και ξαφνικά, με μια… μυθική κυβίστηση -λέγε με και κωλοτούμπα- ο ίδιος σημειώνει εμφατικά: «Ουδέποτε ισχυρίστηκα κάτι τέτοιο!».

Μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί η επωνυμία. Ναπολέων – Όνομα και πράγμα!

Θυμαστε που στο περασμένο σημείωμα στην ίδια στήλη είχαμε κάνει λόγο για την… μάχη του Δράμαλη που δείχνει να εξελίσσεται τελευταία στο εγχώριο επιχειρηματικό ΙΤ τομέα, σε συνάρτηση και με την παρουσία του “Ερυθρού Ωτακουστή” και το γεγονός ότι τα “πυρά” που έχει επιλέξει να αξιοποιήσει είναι εισαγόμενα αντί για εγχώρια;
Τα μηνύματα που εστάλησαν από τους κήπους του κέντρου των Αθηνών ήταν τόσο ξεκάθαρα που δεν σήκωναν παρερμηνείες ή διαφορετικές «αναγνώσεις». Αποτέλεσμα; Η διοίκηση του “Ερυθρού Ωτακουστή” να προβεί σε μια σειρά από κινήσεις κατευνασμού της έντονης ενόχλησης της οποίας και έγινε κοινωνός. Τέτοιες, που σε πρώτη φάση «μαλάκωσαν» το κλίμα, έστω και πρόσκαιρα, ωστόσο μένει να αποδειχτεί στην πράξη και επί μακρόν η καλή θέληση από την πλευρά του “Ερυθρού Ωτακουστή”. Σε αντίθετη περίπτωση δύσκολα βλέπουμε να… στεριώνει σε κάποια από τις πολλές δουλειές που σχεδιάζεται με λεπτομέρεια στα γωνιακά γραφεία των κήπων του κέντρου των Αθηνών.

Ο θυμόσοφος λαός ισχυρίζεται πως «πρώτα βγαίνει η ψυχή του ανθρώπου και έπειτα το χούϊ του». Το ίδιο –για να μην πούμε σε πιο έντονο βαθμό- ισχύει και σε επίπεδο επιχειρήσεων και οργανισμών. Πόσο, μάλλον, όταν τον… τόνο δίνουν στελέχη που έχουν μπολιαστεί από την αυταπάτη, την ψευδαίσθηση ή ακόμη και την λανθασμένη προσέγγιση πως «κατ’ αυτό τον τρόπο συνηθίζουμε να κάνουμε τις δουλειές μας και δεν το αλλάζουμε». Νομίζουν!

Ιδιαίτερα στην περίπτωση κατά την οποία αυτά τα αποφθέγματα συνήθιζαν να ισχύουν προ αρκετών ετών, ου μην και δυο-τριών δεκαετιών, όταν στους “νεόνυμφους” μεσουρανούσε η προηγούμενη γενιά. Κάτι σαν το εις το όνομα του πατρός.

Σήμερα, πλέον, το τοπίο έχει μεταβληθεί άρδην και προϋποθέτει εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά και κινήσεις, που έως ένα βαθμό η αλήθεια είναι πως γίνονται από τους “νεόνυμφους”. Ωστόσο, πιστοί στο… DNA τους καταφεύγουν σε έντονα ξεπερασμένους τακτικισμούς προκειμένου να κάνουν φασαρία, αφήνοντας εντυπώσεις και προδιαγράφοντας αποτελέσματα. Μάλιστα, καθώς το… μαρούλι είναι τόσο που θα χορτάσουν αρκετές γενιές, τόσο αυξάνονται τα “ντεσιμπέλ”. Βέβαια, το ζήτημα είναι εάν στο τέλος της διαδικασίας θα μείνει η φασαρία, ενόσω τα λεφτά θα έχουν ταξιδέψει για άλλες Πολιτείες.

Ο “Μηχανικός”, το “Μοναστήρι” και ο… άφωνος “Αρχιψάλτης”

Αγαπητοί αναγνώστες,
«Πάμε γι’ άλλες πολιτείες μελλοντικές,
Να βρεθούμε σ’ εμπειρίες αληθινές, Αν το θες».

Τα λόγια της τρίτης στροφής του γνωστού λαϊκού άσματος έχει ξεκινήσει να τραγουδά ο “Μηχανικός”, καθώς εδώ και λίγες ημέρες ακολουθεί… σόλο καριέρα.
Ένα από τα ερωτήματα που «βασανίζουν» τους παροικούντες στην Ιερουσαλήμ είναι εάν τους στίχους τους άδει ιδία βουλήσει ή του επιβλήθηκαν δίχως τη θέλησή του.

Σύμφωνα με τον ίδιο τον “Μηχανικό”, ισχύει το πρώτο σενάριο. Ως «επαρκή» στοιχεία αναφέρονται η διαρκής ανατροπή των σχεδιασμών, λίγο πριν το λανσάρισμα δύο εξαιρετικά σημαντικών δράσεων, που φιλοδοξούσαν να συμβάλουν καταλυτικά στην ολοκλήρωση της εν εξελίξει μεταστροφής της τροχιάς της, η αναποφασιστικότητα ως προς την τελική στόχευση, αλλά και η φυσική φθορά του χρόνου, σε συνάρτηση με τους απροσδιόριστους όρους της πανδημίας. Ο ίδιος ο “Μηχανικός” έχει αποδείξει την αξία της δουλειάς του καθώς… αναστήλωσε το “Μοναστήρι”, θέτοντάς το σε νέες βάσεις προκειμένου να υπερβεί αποτελεσματικά την κουλτούρα που είχε συνηθίσει, το έντονα outdated πορτφόλιο προϊόντων και υπηρεσιών, την ψηφιακή διάσταση της παρουσίας του, ακόμη και την φυσική. Από την πλευρά του “Μοναστηριού” επικρατεί μια παράξενα εκωφαντική… σιωπή, ακόμη και από τον “Αρχιψάλτη”, γεγονός που καταδεικνύει προς μια κατεύθυνση.

Το Agile -έστω και με καθυστέρηση μερικών ετών- έχει ξεκινήσει να αποκτά ολοένα και περισσότερους οπαδούς σε εταιρικό επίπεδο, οι οποίοι… πίνουν νερό στο όνομά του καθώς αντιλαμβάνονται στην πράξη την ευκολία, την ευελιξία, την εξοικονόμηση πόρων και χρόνου, καθώς επίσης και τον πλούτο κινήσεων που τους προσφέρει. Τελευταία, καταγράφεται ως η απόλυτη μέθοδος ακόμη και για την περίπτωση της “μεγάλης και σίγουρης”. Μάλιστα, την έχει υιοθετήσει σε τέτοιο βαθμό ώστε να μεταβάλλει πλήρως την δομή και το modus operandi της, απ’ άκρου εις άκρον στις δραστηριότητες, τα προγράμματα και τους εν γένει σχεδιασμούς προϊόντων και υπηρεσιών.

Ήδη, το νέο σχήμα -το οποίο έχει προκύψει από εκτενή εξέταση των δεδομένων στο πλαίσιο του εκτενούς ψηφιακού μετασχηματισμού που διέρχεται η εταιρεία- δείχνει να αποδίδει «καρπούς». Οι οποίοι είναι και… νόστιμοι, σε επίπεδο αποτελεσματικότητας και μεγεθών.
Στοιχείο, το οποίο οδηγεί στον σχεδιασμό των επερχόμενων κινήσεων…

Η… μάχη του Δράμαλη δείχνει να εξελίσσεται τελευταία στους κάμπους, τις ραχούλες και τις βουνοκορφές του εγχώριου επιχειρηματικού ΙΤ. Τα αντιμαχόμενα μέρη αυξάνονται με σταθερούς ρυθμούς, καθώς από την μια πλευρά έχουν “μυριστεί αίμα” υπό την έννοια των έντονων αναγκών των επιχειρήσεων της αγοράς περί της εκ βάθρων αναβάθμισης και ενίσχυσης των ψηφιακών τους αναγκών υπό το βάρος του μετασχηματισμού τους, ενώ από την άλλη θεωρούν πως χτύπησαν “φλέβα” πρόσθετου revenue stream. Μάλιστα, με βάση τα έως τώρα δείγματα, η πράξη καταδεικνύει το ορθόν της επιλογής τους. Μέχρι εδώ καλά.

Επειδή, όμως και οι αντίστοιχες ανάγκες στο επίπεδο του εν γένει Δημόσιου τομέα και των πάσης φύσεως υπηρεσιών του είναι όχι απλά εξίσου, αλλά υπερ-πολλαπλάσια μεγαλύτερες, το εκεί πεδίο προσομοιάζει με το ιδανικό νέο… Ελντοράντο.
Τελευταία, όμως, υπάρχει μια αίσθηση δυσαρέσκειας αναφορικά με τα “πυρά” που έχει επιλέξει να αξιοποιήσει ο “Ερυθρός Ωτακουστής”, καθώς δείχνει να χρησιμοποιεί εισαγόμενα αντί για εγχώρια.
Κι αυτό, παρότι στην αγορά υπάρχει πληθώρα από φτασμένα, ικανά, όσο και αποτελεσματικά “πυρά”. Σε αυτό το πλαίσιο, ένα πρόσφατο… χρυσορυχείο κατέληξε στους “Γκρίνγκος”, παρά τα περί αντιθέτως θρυλούμενα. Μήνυμα ελήφθη άραγε; Θα δείξει!

Η επίπλαστη σιγουριά του ισχυρού και ο «Super Κουπιάς»

Αγαπητοί αναγνώστες,

Φαντάζομαι πως η φράση «Ότι λάμπει δεν είναι χρυσός», δεν σας προκαλεί απορία ή δέος, αλλά ούτε και κάποια έκπληξη.
Βέβαια, όταν κάποιος καταφεύγει σε αυτή τη ρήση προκειμένου να χαρακτηρίσει μια από τις θεωρούμενες και ως safe bet εφαρμογές λογισμικού, τότε κάτι συμβαίνει. Πόσο, μάλλον, από τη στιγμή κατά την οποία αυτοί που επισημαίνουν συγκεκριμένες αδυναμίες στο όλο μοντέλο λειτουργίας και συνεργασίας, όχι μόνο διάκεινται από έντονα φιλικά συναισθήματα προς αυτό, αλλά το έχουν επιλέξει και πληρώσει ως πελάτες. Πείθοντας προϊσταμένους, διοικητικά συμβούλια, ακόμη και πανίσχυρους οικονομικά ιδιοκτήτες περί της χρηστικότητάς τους. Κι αυτό, καθώς την οδήγησε να θεωρήσει πως μπορεί να αποτραβηχτεί από το πεδίο, αναθέτοντας το εξόχως σημαντικό ρόλο του πρώτου σημείου επαφής σε μεταπωλητές-χονδρεμπόρους. Παρόλα αυτά… εσκεμμένα αμέλησε να τους δώσει και το απαιτούμενο πλαίσιο με τα ανάλογα εργαλεία, προκειμένου κι αυτοί με τη σειρά τους να είναι σε θέση να ανταποκριθούν στις απόλυτα εξειδικευμένες όσο και άκρως επιτακτικές ανάγκες επιχειρήσεων πρώτης γραμμής με πολλαπλό μέγεθος και αξία.
Αποτέλεσμα; Στην πρώτη… στραβή να αποδειχτεί το μάταιο της συνολικότερης προσέγγισης, που ανάγκασε τους πλέον συνειδητοποιημένους μεταπωλητές-χονδρεμπόρους να τρέχουν και να μην φτάνουν…

 

«ΠΑΝΙΑ» ΓΙΑ ΑΛΛΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ, και κάθε άλλο παρά μεταφορικώς, δείχνει να ετοιμάζει ο «Super Κουπιάς», ο οποίος μπορεί να δηλώνει χαρούμενος, όσο και «γεμάτος» με την πολυετή παρουσία του στο μαγαζί. Αλήθεια είναι πως ο «Super Κουπιάς» με ελάχιστους πόρους (ανθρώπινους, μα και οικονομικούς) έχει καταφέρει να κάνει -πραγματικά- θαύματα, τα οποία ειρρήσθω εν παρόδω μνημονεύονται από ανταγωνιστές του με υπερπολλαπλάσια μέσα. Σε σημείο, μάλιστα, να τους έχουν αναδείξει ως σημείο αναφοράς σε μια σειρά από ψηφιακές δράσεις, σχεδιασμούς και υπηρεσίες νέας πνοής. Τις οποίες έχουν εδώ και χρόνια υλοποιήσει στο μαγαζί, δίχως το απαιτούμενο… ταρατατζούμ! Όπως, συνήθως, συμβαίνει για υποπολλαπλάσιας σημασίας έργα από σαφώς πιο “glamorous” ανταγωνιστές.
Ο «Super Κουπιάς» δείχνει κουρασμένος, όχι τόσο σωματικώς, αλλά πνευματικώς καθώς έπειτα από τόσα χρόνια με αποδεδειγμένο success track, έχει βαρεθεί να πρέπει να εξηγεί την αξία των όσων προτείνει.
Οπότε, θα δοκιμάσει την δίκοπό του σε λιμάνι αντί για λίμνη…

 

Μπορεί η κοινή λογική να επιτάσσει οικονομικό «μάζεμα» σε επίπεδο εξόδων εν μέσω πανδημικής κρίσης, ωστόσο η πράξη αναδεικνύει μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα. Μάλιστα, στους μεγάλους κερδισμένους του τελευταίου έτους, εντάσσεται ο τομέας της πληροφορικής.
Τα δε στελέχη του έχουν μετατραπεί σε… πωλών τοις μετρητοίς, λαμβάνοντας μια άτυπη όσο και γλυκιά ρεβάνς ετών. Τότε, που θεωρούνταν ως «αυτοί που… τρώνε τα λεφτά της επιχείρησης», «που όλο ζητάνε δίχως να προσφέρουν κάτι που να φαίνεται», «που μιλάνε μια ακαταλαβίστικη γλώσσα», «που αδυνατούν να κατανοήσουν και να αποδώσουν σε business όρους την πραγματικότητα που βιώνουν ή προτείνουν» κ.ο.κ.
Βέβαια, έπρεπε να έρθουν τα… πάνω-κάτω προκειμένου να αναγνωριστεί η σημασία και αξία της συμμετοχής και παρέμβασής τους στην καθημερινότητα των ίδιων των επιχειρήσεων.
Όπως ισχυρίζονται αρκετά στελέχη του κλάδου, πλέον οι ιδιοκτήτες τους έχουν προσφέρει ζωτικής σημασίας χώρο προκειμένου να «τρέξουν» τους σχεδιασμούς τους όπως θεωρούν πιο αποδοτικά οι ίδιοι, «προικίζοντάς» τους παράλληλα με τα ποσά που τους ζητούνται.
«Νιώθουμε σαν να γεννηθήκαμε εκ νέου σε μια άλλη οικογένεια», σύμφωνα με τα λεγόμενά τους.