Για τους περισσότερους από εμάς οι καλοκαιρινές διακοπές έχουν τελειώσει… Αλλος νωρίτερα, άλλος αργότερα, λίγο πολύ έχουμε όλοι γυρίσει πίσω στην καθημερινότητά μας... να αντιμετωπίσουμε πάλι τις απαιτήσεις της δουλειάς μας - τα ίδια καθήκοντα, τις ίδιες προκλήσεις, τα ίδια προβλήματα, και, οι πιο τυχεροί, πιθανές νέες ευκαιρίες...

Παρ’ όλες τις σταθερά υψηλές θερμοκρασίες, το καλοκαίρι και το «διάλειμμα» που αυτό συνεπάγεται είναι πίσω μας. Μας το θυμίζει μόνο το ελαφρύ μαύρισμα από το χάδι του ήλιου, οι φωτογραφίες από γαλαζοπράσινες παραλίες που δείχνουμε στους συναδέλφους ή ανεβάζουμε και χαζεύουμε στο Facebook… – ίσως ακόμα και κάποια διήμερη απόδραση που σχεδιάζουμε για τις πρώτες μέρες του φθινοπώρου.

Επιστρέφοντας, λοιπόν, εδώ και μέρες και εγώ στο γραφείο, με -ευχάριστη πρέπει να ομολογήσω- έκπληξη, συνειδητοποίησα πόσο ενθουσιασμένοι δήλωναν όλοι στην κλασική για την εποχή ερώτηση: «Πώς πέρασες;». Καμία γκρίνια. Κανένα παράπονο. Ούτε καν ένα «Ε, εντάξει… καλά ήταν»… Θα πει κάποιος, «πού είναι το περίεργο; Ποιος δεν περνάει καλά στις διακοπές του;». Αυτή είναι η πρώτη ανάγνωση.

Μια δεύτερη ματιά όμως είναι αρκετή για να ανακαλύψει κανείς τι κρύβεται πίσω από αυτόν τον διάχυτο ενθουσιασμό. Και δεν είναι άλλο από την αδυσώπητη ανάγκη αυτού του διαλείμματος, που είχαμε όλοι. Ναι, το ξέρω, η κούραση κάθε χρόνο συσσωρεύεται και περιμένει τις καλοκαιρινές διακοπές για να εκτονωθεί. Αλλά η χρονιά που πέρασε δεν έμοιαζε σε τίποτα με τις προηγούμενες.

Η παγκόσμια οικονομική ύφεση, και κυρίως η βαθιά δημοσιονομική κρίση που διανύει η χώρα αυτή την περίοδο, είτε μας επηρέασε προσωπικά είτε όχι, άφησε σε όλους τα σημάδια της. Ενα ζόρι – πρακτικό και ψυχολογικό. Που έπρεπε στις διακοπές να αποβάλουμε.

Τώρα όμως είμαστε πίσω. Και η αβεβαιότητα συνεχίζεται. Φαίνεται στα πρόσωπα όλων μας. Αφήσαμε τα δύσκολα πίσω (όπως τις διακοπές); ή έχουμε μπροστά μας ακόμα τα χειρότερα;

Υ.Γ. Ξαναδιαβάζοντας το παραπάνω κείμενο, νιώθω την ανάγκη να απολογηθώ για την απαισιοδοξία και μελαγχολία που βγάζει… Ισως με έχει επηρεάσει το φθινόπωρο που έρχεται. Ισως πάλι φταίει αυτή η αβεβαιότητα και η στάση αναμονής. Περιμένω τα αισιόδοξα ή απαισιόδοξα μηνύματα και απόψεις σας στο akorre@boussias.com