O «παλιός» το έχει πει και το έχει γράψει πολλές φορές πως, χωρίς ψηφιακό μετασχηματισμό, επιχειρήσεις και οργανισμοί δεν έχουν μέλλον. Τα πράγματα έχουν πια αλλάξει (να «ευλογάμε» την πανδημία) και δεν υπάρχει επιστροφή. Μόνο που ο εξ ανάγκης μετασχηματισμός (άρα βιαστικός και ενδεχομένως όχι καλά μελετημένος, με ό,τι προβλήματα «γεννάει» αυτό) δεν σημαίνει ότι είναι και κατ’ ανάγκην επιτυχημένος. Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει, όπως αποκάλυψε πρόσφατη διεθνής έρευνα του Boston Consulting Group με δείγμα C-level στελέχη 950 επιχειρήσεων σε Ευρώπη, Ασία, Αμερική.

Ο «παλιός» ομολογεί ότι δεν ξαφνιάστηκε που μόνο το ένα τρίτο των προσπαθειών, όπως ομολογούν οι ίδιοι οι «πρωτομάστορες», στέφθηκε από επιτυχία – το ψιλοπερίμενε, θεωρώντας ότι μόλις ξεπεραστεί (όσο ξεπεράστηκε) το μεγάλο πρόβλημα, πέσει ο ενθουσιασμός και «κάτσει η σκόνη», αργά ή γρήγορα θα κάνουν την εμφάνισή τους τα πρώτα σύννεφα (διαφορετικά cloud είναι αυτά, μεταφορικά χρησιμοποιείται η λέξη), μαζί με κάποιες ‘μπόρες’…

Ο λόγος είναι πως, από τη στιγμή που ο ψηφιακός μετασχηματισμός δεν είναι απλώς «nice to have», αλλά απαραίτητος για την επιβίωση στην εποχή της νέας κανονικότητας, μαζί με την τεχνολογία που υπάρχει και ποτέ δεν αποτέλεσε πρόβλημα, χρειάζεται κι η ανάλογη κουλτούρα που -τις περισσότερες φορές- δεν υπάρχει, τουλάχιστον στον βαθμό που θα έπρεπε. Κι επειδή όλοι ξέρουμε από πού «βρωμάει το ψάρι», εκεί, στην κορυφή θα πρέπει να αναζητήσουμε τη ρίζα του προβλήματος. Το συμπέρασμα της έρευνας του BSG «δείχνει» καθαρά πως υπάρχει θέμα ηγεσίας και διακυβέρνησης κι αυτό είναι λογικό, καθώς αλλάζουν πλέον οι κανόνες του παιχνιδιού – αν δεν υπάρχει η ανάλογη ευελιξία και προσαρμοστικότητα, τίποτα δεν πρόκειται να προχωρήσει, όσο καλή κι αν είναι η τεχνολογία.

Υπάρχει θεραπεία και φάρμακο; Βεβαίως, μόνο που επιβάλλει μικρότερο «εγώ», λιγότερη «ξερολίαση» και περισσότερο επαγγελματισμό (έστω και από εξωτερικό σύμβουλο) στο μείγμα, για να μπορεί να καταποθεί από όλους τους εμπλεκόμενους και να έχει θετικό αποτέλεσμα στην πορεία της επιχείρησης ή του οργανισμού και μάλιστα σε μόνιμη κι όχι πρόσκαιρη βάση, αφού το συγκεκριμένο «ταξίδι» δεν έχει τέλος. Κι είναι κάτι τέτοιες στιγμές που ο «παλιός» θυμάται τα (λίγα) λατινικά του, για να τα προσαρμόσει στην περίσταση και να αναφωνήσει… Dum spiro (tech) spero!