Eδω και λίγο καιρό έχουμε αποκτήσει και στην Ελλάδα τη δική μας «ηλεκτρονική διακυβέρνηση». Θεωρητικά, αυτό σημαίνει διαφάνεια στις διαδικασίες της διακυβέρνησης, απλούστευση στη συνεργασία των μελών της και, κυρίως, συμμετοχή των πολιτών.

Οπως υποστηρίζει ο Βασίλης Γουλανδρής (e-democracy blogger), οι Τεχνολογίες Πληροφορικής και Επικοινωνιών είναι σε θέση να στηρίξουν «μια ‘Δημοκρατία 24/7’ -24 ώρες το 24ωρο, 7 ημέρες την εβδομάδα- και όχι μία ‘δημοκρατία νεσκαφέ’, δηλαδή στιγμιαία, κάθε 4 χρόνια στις εκλογές». Τι σημαίνει όμως το περίφημο Gov 2.0;

Gov 2.0 σημαίνει επικοινωνία. Μια πλατφόρμα που θα επιτρέπει σε οργανώσεις να συνεργάζονται πιο αποδοτικά  μεταξύ τους, είτε αυτές είναι το Υπουργείο Οικονομικών με το Ινστιτούτο Νέας Γενιάς ή δυο γειτονικοί νομοί.

Gov 2.0 σημαίνει τεχνολογία. Και, μάλιστα, τεχνολογία αιχμής που μπορεί να περιλαμβάνει πλατφόρμες social web, κινητική τηλεφωνία, ακόμη και cloud computing, με τελικό στόχο την πιο διάφανη και αποδοτική λειτουργία του πολιτεύματος. Ενα Gov 2.0 πρέπει να λειτουργεί έτσι ώστε να επισημαίνει τα προβλήματα, να τα διερευνά και να βρίσκει λύσεις. Ταυτόχρονα, να είναι ένα ευέλικτο μοντέλο που να είναι σε θέση να αναπροσαρμόζεται διαρκώς.
Gov 2.0 σημαίνει βέβαια και Citizen 2.0 (e-participation). Προαπαιτούμενο για την επιτυχία της διαμόρφωσης αυτής της νέας σχέσης μεταξύ Κράτους – πολίτη είναι η δυνατότητα πρόσβασης του δεύτερου στις νέες τεχνολογίες και στη διαρκή εξέλιξη τους αλλά, κυρίως, η δυνατότητα να ακουστεί η γνώμη του χωρίς να χάνεται στον ψηφιακό ωκεανό.

Ολα αυτά ακούγονται εξαιρετικά, αλλά σε μια χώρα σαν τη δική μας, με παράδοση στη γραφειοκρατία και σημαντικό ποσοστό ψηφιακού αναλφαβητισμού, έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας. Η πρώτη ανοιχτή δημόσια προσπάθεια έγινε με προσλήψεις στελεχών και διαβουλεύσεις. Ακόμα βρισκόμαστε σε πολύ πρώιμο στάδιο, αλλά τουλάχιστον διαφαίνεται η θέληση.

Το κύριο ζητούμενο φυσικά είναι να υπάρχει μια βασική αποστολή και μια συνολική στρατηγική για την επιτυχία της. Αναμένουμε…