Αγαπητοί αναγνώστες,

Αλλαγή. Εκσυγχρονισμός. Ψηφιακός μετασχηματισμός. Ανθρώπινος παράγοντας. Έννοιες απόλυτα συνδεδεμένες, όσο και αλληλοεξαρτώμενες, σε σημείο τέτοιο που δεν καθίσταται δυνατή η υλοποίηση του επιχειρηματικού οράματος από μέρους της διοίκησης μιας επιχείρησης ή ενός οργανισμού.

Για παράδειγμα, ο «Κάμπριο Ναπολέων» από τους «Μηχανικούς» που σε κάθε ευκαιρία δεξιά και αριστερά δηλώνει αναφανδόν υπέρ του -εκ βάθρων, μάλιστα- transformation του “μαγαζιού”, καθώς εκτιμά -και δεν το κρύβει- πως υπολείπεται του ανταγωνισμού. Ταυτόχρονα, θεωρεί πως ενώ το ίδιο το μαγαζί συγκεντρώνει έντονη δυναμική και γνώση, εντούτοις όμως αδυνατεί να το εξαργυρώσει σε πελάτες, έργα και εν τέλει έσοδα στο ταμείο.

Την ίδια στιγμή που ισχυρίζεται τα ανωτέρω, στην πράξη κάνει ότι μπορεί προκειμένου να ναρκοθετεί τη συνολικότερη προσπάθεια. «Άσπρο» του λένε, «μαύρο» αντιτείνει. «Πρέπει να εισέλθουμε στην “X” αγορά», ισχυρίζεται ο ίδιος, κι ενώ συμφωνούν όλοι όσοι έχουν επιφορτιστεί να “τρέξουν” το βαρύνουσας σημασίας project και ξαφνικά, με μια… μυθική κυβίστηση -λέγε με και κωλοτούμπα- ο ίδιος σημειώνει εμφατικά: «Ουδέποτε ισχυρίστηκα κάτι τέτοιο!».

Μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί η επωνυμία. Ναπολέων – Όνομα και πράγμα!

Θυμαστε που στο περασμένο σημείωμα στην ίδια στήλη είχαμε κάνει λόγο για την… μάχη του Δράμαλη που δείχνει να εξελίσσεται τελευταία στο εγχώριο επιχειρηματικό ΙΤ τομέα, σε συνάρτηση και με την παρουσία του “Ερυθρού Ωτακουστή” και το γεγονός ότι τα “πυρά” που έχει επιλέξει να αξιοποιήσει είναι εισαγόμενα αντί για εγχώρια;
Τα μηνύματα που εστάλησαν από τους κήπους του κέντρου των Αθηνών ήταν τόσο ξεκάθαρα που δεν σήκωναν παρερμηνείες ή διαφορετικές «αναγνώσεις». Αποτέλεσμα; Η διοίκηση του “Ερυθρού Ωτακουστή” να προβεί σε μια σειρά από κινήσεις κατευνασμού της έντονης ενόχλησης της οποίας και έγινε κοινωνός. Τέτοιες, που σε πρώτη φάση «μαλάκωσαν» το κλίμα, έστω και πρόσκαιρα, ωστόσο μένει να αποδειχτεί στην πράξη και επί μακρόν η καλή θέληση από την πλευρά του “Ερυθρού Ωτακουστή”. Σε αντίθετη περίπτωση δύσκολα βλέπουμε να… στεριώνει σε κάποια από τις πολλές δουλειές που σχεδιάζεται με λεπτομέρεια στα γωνιακά γραφεία των κήπων του κέντρου των Αθηνών.

Ο θυμόσοφος λαός ισχυρίζεται πως «πρώτα βγαίνει η ψυχή του ανθρώπου και έπειτα το χούϊ του». Το ίδιο –για να μην πούμε σε πιο έντονο βαθμό- ισχύει και σε επίπεδο επιχειρήσεων και οργανισμών. Πόσο, μάλλον, όταν τον… τόνο δίνουν στελέχη που έχουν μπολιαστεί από την αυταπάτη, την ψευδαίσθηση ή ακόμη και την λανθασμένη προσέγγιση πως «κατ’ αυτό τον τρόπο συνηθίζουμε να κάνουμε τις δουλειές μας και δεν το αλλάζουμε». Νομίζουν!

Ιδιαίτερα στην περίπτωση κατά την οποία αυτά τα αποφθέγματα συνήθιζαν να ισχύουν προ αρκετών ετών, ου μην και δυο-τριών δεκαετιών, όταν στους “νεόνυμφους” μεσουρανούσε η προηγούμενη γενιά. Κάτι σαν το εις το όνομα του πατρός.

Σήμερα, πλέον, το τοπίο έχει μεταβληθεί άρδην και προϋποθέτει εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά και κινήσεις, που έως ένα βαθμό η αλήθεια είναι πως γίνονται από τους “νεόνυμφους”. Ωστόσο, πιστοί στο… DNA τους καταφεύγουν σε έντονα ξεπερασμένους τακτικισμούς προκειμένου να κάνουν φασαρία, αφήνοντας εντυπώσεις και προδιαγράφοντας αποτελέσματα. Μάλιστα, καθώς το… μαρούλι είναι τόσο που θα χορτάσουν αρκετές γενιές, τόσο αυξάνονται τα “ντεσιμπέλ”. Βέβαια, το ζήτημα είναι εάν στο τέλος της διαδικασίας θα μείνει η φασαρία, ενόσω τα λεφτά θα έχουν ταξιδέψει για άλλες Πολιτείες.