Αγαπητοί αναγνώστες,
«Πάμε γι’ άλλες πολιτείες μελλοντικές,
Να βρεθούμε σ’ εμπειρίες αληθινές, Αν το θες».

Τα λόγια της τρίτης στροφής του γνωστού λαϊκού άσματος έχει ξεκινήσει να τραγουδά ο “Μηχανικός”, καθώς εδώ και λίγες ημέρες ακολουθεί… σόλο καριέρα.
Ένα από τα ερωτήματα που «βασανίζουν» τους παροικούντες στην Ιερουσαλήμ είναι εάν τους στίχους τους άδει ιδία βουλήσει ή του επιβλήθηκαν δίχως τη θέλησή του.

Σύμφωνα με τον ίδιο τον “Μηχανικό”, ισχύει το πρώτο σενάριο. Ως «επαρκή» στοιχεία αναφέρονται η διαρκής ανατροπή των σχεδιασμών, λίγο πριν το λανσάρισμα δύο εξαιρετικά σημαντικών δράσεων, που φιλοδοξούσαν να συμβάλουν καταλυτικά στην ολοκλήρωση της εν εξελίξει μεταστροφής της τροχιάς της, η αναποφασιστικότητα ως προς την τελική στόχευση, αλλά και η φυσική φθορά του χρόνου, σε συνάρτηση με τους απροσδιόριστους όρους της πανδημίας. Ο ίδιος ο “Μηχανικός” έχει αποδείξει την αξία της δουλειάς του καθώς… αναστήλωσε το “Μοναστήρι”, θέτοντάς το σε νέες βάσεις προκειμένου να υπερβεί αποτελεσματικά την κουλτούρα που είχε συνηθίσει, το έντονα outdated πορτφόλιο προϊόντων και υπηρεσιών, την ψηφιακή διάσταση της παρουσίας του, ακόμη και την φυσική. Από την πλευρά του “Μοναστηριού” επικρατεί μια παράξενα εκωφαντική… σιωπή, ακόμη και από τον “Αρχιψάλτη”, γεγονός που καταδεικνύει προς μια κατεύθυνση.

Το Agile -έστω και με καθυστέρηση μερικών ετών- έχει ξεκινήσει να αποκτά ολοένα και περισσότερους οπαδούς σε εταιρικό επίπεδο, οι οποίοι… πίνουν νερό στο όνομά του καθώς αντιλαμβάνονται στην πράξη την ευκολία, την ευελιξία, την εξοικονόμηση πόρων και χρόνου, καθώς επίσης και τον πλούτο κινήσεων που τους προσφέρει. Τελευταία, καταγράφεται ως η απόλυτη μέθοδος ακόμη και για την περίπτωση της “μεγάλης και σίγουρης”. Μάλιστα, την έχει υιοθετήσει σε τέτοιο βαθμό ώστε να μεταβάλλει πλήρως την δομή και το modus operandi της, απ’ άκρου εις άκρον στις δραστηριότητες, τα προγράμματα και τους εν γένει σχεδιασμούς προϊόντων και υπηρεσιών.

Ήδη, το νέο σχήμα -το οποίο έχει προκύψει από εκτενή εξέταση των δεδομένων στο πλαίσιο του εκτενούς ψηφιακού μετασχηματισμού που διέρχεται η εταιρεία- δείχνει να αποδίδει «καρπούς». Οι οποίοι είναι και… νόστιμοι, σε επίπεδο αποτελεσματικότητας και μεγεθών.
Στοιχείο, το οποίο οδηγεί στον σχεδιασμό των επερχόμενων κινήσεων…

Η… μάχη του Δράμαλη δείχνει να εξελίσσεται τελευταία στους κάμπους, τις ραχούλες και τις βουνοκορφές του εγχώριου επιχειρηματικού ΙΤ. Τα αντιμαχόμενα μέρη αυξάνονται με σταθερούς ρυθμούς, καθώς από την μια πλευρά έχουν “μυριστεί αίμα” υπό την έννοια των έντονων αναγκών των επιχειρήσεων της αγοράς περί της εκ βάθρων αναβάθμισης και ενίσχυσης των ψηφιακών τους αναγκών υπό το βάρος του μετασχηματισμού τους, ενώ από την άλλη θεωρούν πως χτύπησαν “φλέβα” πρόσθετου revenue stream. Μάλιστα, με βάση τα έως τώρα δείγματα, η πράξη καταδεικνύει το ορθόν της επιλογής τους. Μέχρι εδώ καλά.

Επειδή, όμως και οι αντίστοιχες ανάγκες στο επίπεδο του εν γένει Δημόσιου τομέα και των πάσης φύσεως υπηρεσιών του είναι όχι απλά εξίσου, αλλά υπερ-πολλαπλάσια μεγαλύτερες, το εκεί πεδίο προσομοιάζει με το ιδανικό νέο… Ελντοράντο.
Τελευταία, όμως, υπάρχει μια αίσθηση δυσαρέσκειας αναφορικά με τα “πυρά” που έχει επιλέξει να αξιοποιήσει ο “Ερυθρός Ωτακουστής”, καθώς δείχνει να χρησιμοποιεί εισαγόμενα αντί για εγχώρια.
Κι αυτό, παρότι στην αγορά υπάρχει πληθώρα από φτασμένα, ικανά, όσο και αποτελεσματικά “πυρά”. Σε αυτό το πλαίσιο, ένα πρόσφατο… χρυσορυχείο κατέληξε στους “Γκρίνγκος”, παρά τα περί αντιθέτως θρυλούμενα. Μήνυμα ελήφθη άραγε; Θα δείξει!