Πεντακόσια τεύχη δεν είναι απλώς ένας αριθμός. Είναι το αποτύπωμα των ανθρώπων που πίστεψαν στην επιχειρηματική τεχνολογία. Μια αναδρομή από το 2000 μέχρι σήμερα φέρνει στο προσκήνιο τη συναρπαστική ψηφιακή μετάβαση της αγοράς, αλλά και την υπέροχη ομάδα που έγραψε και συνεχίζει να γράφει την ιστορία του netweek.

Μια επέτειος 500 τευχών είναι, πάνω απ’ όλα, μια ιδανική αφορμή για να μετρήσουμε μια κοινή διαδρομή 25+ ετών με όρους καθαρά ανθρώπινους. Στο μεγάλο αυτό ταξίδι, η επιχειρηματική τεχνολογία άλλαξε ριζικά τον τρόπο που λειτουργεί το επιχειρείν αλλά και ο κόσμος, κι εμείς είχαμε το προνόμιο να είμαστε εκεί, στην πρώτη γραμμή, καταγράφοντας κάθε disruption.

Όμως, η πραγματική ψυχή του netweek δεν βρίσκεται στις τυπωμένες σελίδες ή στα specs των συστημάτων. Βρίσκεται στους ανθρώπους του. Σε αυτούς που κυνηγούν την είδηση στην αιχμή της, που δίνουν μορφή, χρώμα και αισθητική στις τεχνικές έννοιες, που χτίζουν καθημερινά σχέσεις εμπιστοσύνης με την αγορά και που λύνουν κάθε γρίφο της παραγωγής, ακόμα κι όταν το deadline ήταν… χθες.

Σε αυτές τις σελίδες, η ομάδα του περιοδικού -μπροστά και πίσω από τις κουίντες- μοιράζεται αυθόρμητες αναμνήσεις, χιούμορ, «τεχνολογικές» συνειδητοποιήσεις και, κυρίως, το πάθος που μας κρατάει δεμένους μετά από τόσα χρόνια.

Από το «Does IT Matter?» στη θέση του CIO στο Board: Μια προσωπική διαδρομή
Όταν μετράς την πορεία ενός περιοδικού σε τεύχη, ο αριθμός 500 μοιάζει σχεδόν εξωπραγματικός. Όταν όμως τη μετράς σε στιγμές, σε κλεισίματα ύλης αργά το βράδυ, σε αγωνίες για το επόμενο μεγάλο αποκλειστικό και σε αμέτρητους καφέδες, τότε καταλαβαίνεις ότι αυτά τα 25+ χρόνια δεν είναι απλώς ιστορία. Είναι η ίδια μας η ζωή.

Γυρνώντας το ρολόι στο 2006, θυμάμαι τον εαυτό μου να μπαίνει στα βαθιά μιας αγοράς που άλλαζε με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Ήταν οι μέρες που προσπαθούσα να αποκωδικοποιήσω τη διαφορά ανάμεσα στους διαφορετικούς servers και να καταλάβω τι ακριβώς σήμαινε αυτή η νέα, σχεδόν «εξωτική» τότε λέξη: virtualization. Λίγο μετά, το περιοδικό φιλοξενούσε μια εμβληματική σειρά άρθρων με το προκλητικό ερώτημα «Does IT Matter?», προσπαθώντας να αποδείξει τα αυτονόητα σε μια εποχή που πολλοί έβλεπαν την τεχνολογία απλώς ως ένα αναγκαίο έξοδο (και το IT Department κάπου κρυμμένο στο υπόγειο).

Χρειάστηκε πολλή δουλειά, αμέτρητα ρεπορτάζ και βαθιά πίστη από την πλευρά μας για να φτάσουμε στο σήμερα, όπου ο CIO δεν είναι πια ο άνθρωπος που «φτιάχνει τους υπολογιστές», αλλά ο στρατηγικός εταίρος που διεκδικεί –και δικαιωματικά έχει– θέση στο Board των επιχειρήσεων.

Αυτή η διαδρομή ωρίμανσης της αγοράς ήταν και η δική μου διαδρομή. Από τη θέση της Διευθύντριας Σύνταξης, είχα το προνόμιο να έχω δίπλα μου μια ομάδα-γροθιά που μετουσίωνε αυτό το όραμα σε σελίδες. Δημοσιογράφους με αστείρευτο πείσμα, γραφίστες που έδιναν πνοή και αισθητική στις τεχνικές έννοιες, και ανθρώπους στις πωλήσεις και την υποστήριξη που μετέτρεπαν το δημιουργικό άγχος του deadline σε γέλιο και τέλειο αποτέλεσμα.

Η μεγαλύτερη επιτυχία του netweek δεν κλείνεται σε κανένα υπολογιστικό φύλλο. Είναι οι άνθρωποι που γνωρίσαμε, η κοινότητα που χτίσαμε και το γεγονός ότι, 500 τεύχη μετά, συνεχίζουμε να κοιτάμε το μέλλον με το ίδιο ακριβώς πάθος.

Σας ευχαριστώ όλους που είστε κομμάτι αυτού του υπέροχου ταξιδιού.

Αγγελική Κορρέ, Διευθύντρια Σύνταξης

Η ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ -ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ ΣΤΟ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ

Βαγγέλης Βαγγελάτος, Δημοσιογράφος

Ο χρόνος στον κόσμο μας μετράει σε τεύχη. Πίσω στο χρόνο λοιπόν -όχι πολύ, λίγο περισσότερο από το ένα δέκατο των τευχών του netweek- ήρθα σε αυτό το περιοδικό. Ήμουν μέρος μιας γενιάς που άρχισε να διαβάζει και γράφει για το Διαδίκτυο και την έλευση ενός νέου ψηφιακού κόσμου πολύ πριν έρθει και είχα αντιμετωπιστεί ήδη με πολλούς τρόπους.

Από αυτόν του ημίτρελου προφήτη που μπέρδευε τις μελλοντολογικές διαστάσεις του λογοτεχνικού και κινηματογραφικού cyberpunk με την πραγματικότητα, μέχρι κάποιον ανίκανο να παραδεχτεί ότι «αυτά εδώ δε γίνονται», όχι στην Ψωροκώσταινα του Αναλογικού. Όχι τυχαία. Η γενιά μου είχε την τύχη να ζήσει την μεγάλη μετάβαση, ολόκληρη και “in full cinematic color”. Είμασταν τα παιδιά που γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε σε έναν πλήρως αναλογικό κόσμο, όπου έπρεπε να μετράς πόση ώρα μιλάς με κάποιον σε διεθνή (ή ακόμα και υπεραστική) κλήση για να μην ανατινάξεις τον οικογενειακό προϋπολογισμό, οι τηλεφωνικοί αριθμοί πουλιόντουσαν με αγγελίες και οι υπολογιστές ήταν κάτι σαν τα supercars. Σίγουρα υπήρχαν αλλά σπάνια έβλεπες. Αυτοί που τελικά αποκτήσαμε πρώτοι έναν, τον «μάθαμε» μόνοι μας, διαβάσαμε για το μυθικό internet που έρχεται και αντιμετωπίσαμε άλλη μια μεγάλη πρόκληση: να εξηγήσουμε στους υπόλοιπους όλα αυτά.

Δύσκολο ειδικά με τους μεγαλύτερους. Όπως είχε πει και ο μεγάλος συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας Arthur C. Clarke κάθε αρκετά προχωρημένη τεχνολογία δεν μπορεί να ξεχωρίσει στα μάτια των πολλών από την «μαγεία». Όταν πρωτoμπήκα στο netweek -για να φύγω αμέσως με ένα εταιρικό laptop και ένα password- ολόκληρος ο πλανήτης ήλπιζε σε αυτή την ψηφιακή «μαγεία». «Το ΙΤ να βάλει το χέρι του!» και να καταφέρει να συνεχίσουμε ως είδος να λειτουργούμε στη μέση της μεγαλύτερης πανδημίας της σύγχρονης ιστορίας. Τελικά το θαύμα έγινε. Και εγώ το έζησα από θέση προνομιακή. Στο ένα και μοναδικό περιοδικό της χώρας που είναι αφιερωμένο όχι μόνο στις τεχνολογίες -που ακολουθούν η μία την άλλη σε κύματα- αλλά κυρίως στους ανθρώπους, σε επιχειρήσεις και οργανισμούς που τις υιοθετούν βιώσιμα και αποτελεσματικά μαθαίνοντας μας όλους να διαχειριζόμαστε με επιτυχία την αλλαγή. Στην πράξη.

ΠΕΡΝΑΝΕ ΤΑ ΑΤΙΜΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ…

Γιάννης Ριζόπουλος, Δημοσιογράφος

Μπορεί να είναι περασμένα, αλλά δεν είναι ξεχασμένα… Ακόμα κρατάω ‘ζωντανό’ στα αυτιά μου τον στριγκό ήχο του πρωτόγονου modem, που μια έπιανε και τρεις δεν έπιανε γραμμή. Κι ήσουν πανευτυχής γι’ αυτό κι ας σερνόταν… Άσε που χρειαζόσουν διπλή γραμμή στο σπίτι (μόνη λύση η σύνδεση ISDN, με ανάλογη επιβάρυνση), αν ήθελες να έχεις τηλέφωνο και Internet μαζί, αλλιώς ήταν ‘βγες εσύ, να μπω εγώ’…Το τηλέφωνο, πάντως, ήταν πια μοντέρνο, με κουμπιά, όχι εκείνο το παλιακό, με το καντράν, που χρειαζόταν να παίρνεις ξανά και ξανά το ‘0’, για να καθαρίσει η γραμμή από τους θορύβους’…

Αμ, ο πρώτος ‘προσωπικός’ υπολογιστής, ξεχνιέται; Αγορασμένος κάπου στη Λ. Συγγρού, θυμάμαι πως είχα δώσει μια μικρή περιουσία για εκείνη την εποχή, στα μέσα του ’80, φυσικά με μονόχρωμη οθόνη (γκρι με πράσινα γράμματα) και δυο υποδοχές για δισκέτα 5,5’’, χωρίς σκληρό δίσκο (έβαζες πότε τη μια, πότε την άλλη, σε πολλαπλούς ρόλους), και χωρίς δυνατότητα ελληνικών – χρειάζονταν ‘αλχημείες’ και επεμβάσεις για να πείσεις το Volkswriter να τα μιλήσει. Όσο για τον εκτυπωτή, ποιος άλλος από τον θρυλικό κρουστικό Star LC-10, με το διάτρητο χαρτί στο πίσω μέρος; Λίγα χρόνια αργότερα, πάντως, απέκτησα και το πρώτο laptop – έκθεμα, σήμερα, στο Μουσείο Πληροφορικής, βαρύ και ασήκωτο, στο δικό του βαλιτσάκι, με πτυσσόμενη χειρολαβή και ροδάκια.

Ανάλογη η πορεία και στα κινητά – από τα μικρά μονόχρωμα σκέτα τηλέφωνα, πέρασα στα Palm Pilot, τις πρώτες ‘ατζέντες’ με το πενάκι κι άλλα πολλά, ων ουκ έστιν αριθμός… έχω χάσει το μέτρημα. Πολλά από αυτά, επίσης στο Μουσείο.
Τούτο το επετειακό τεύχος σκάλισε παλιές αναμνήσεις – έχει κυλίσει μπόλικο νερό στο αυλάκι από τότε… Τελικά, ήμασταν τυχεροί που τα ζήσαμε όλα αυτά! ‘Καβαλήσαμε το κύμα’ στην ώρα του, βιώσαμε την ψηφιακή περιπέτεια, αναμετρηθήκαμε με τον μετασχηματισμό των πάντων και το τσουνάμι της Τεχνητής Νοημοσύνης. Γεροί να είμαστε, λοιπόν, να γνωρίσουμε κι άλλα και να γράψουμε για ακόμα περισσότερα…

Χρόνια πολλά, netweek!

500 ΤΕΥΧΗ NETWEEK, ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΕΡΙΠΟΥ 500 DEADLINES, 5.000 MAILS ΚΑΙ ΑΜΕΤΡΗΤΑ «ΠΑΙΔΙΑ, ΤΟ ΕΧΟΥΜΕ»;”

Έλενα Δασκαλάκη, Υπεύθυνη Διαφήμισης

Κι όμως, κάπως έτσι φτάσαμε εδώ. Με καφέδες που κρύωσαν πάνω σε meetings, άπειρα mails, δημιουργικό χάος, γέλια, πίεση, last minute αλλαγές (Μαρία, ακούς;) και μια ομάδα που συνεχίζει να το παλεύει κάθε μήνα σαν να είναι το πρώτο τεύχος.

Ως Υπεύθυνη Διαφημιστικού, έχω ζήσει το netweek από μέσα — και μάλλον λίγο πιο προσωπικά απ’ όσο «επιτρέπεται». Γιατί όταν δουλεύεις με αγάπη και φροντίδα πάνω σε κάτι, σταματά να είναι απλώς μια δουλειά. Το προσέχεις, το υπερασπίζεσαι, αγχώνεσαι γι’ αυτό και χαίρεσαι με κάθε μικρή ή μεγάλη επιτυχία του σαν να είναι πραγματικά δικό σου.

Γι’ αυτό και το να βρίσκομαι στο επετειακό εξώφυλλο μαζί με το netweek crew (το crew της καρδιάς μου) έχει για μένα ιδιαίτερη σημασία. Είναι μια φωτογραφία που λέει πολλά χωρίς να χρειάζεται πολλά λόγια: πίσω από κάθε τεύχος υπάρχουν άνθρωποι που δίνουν πραγματικά κομμάτι του εαυτού τους.

Τα 500 τεύχη είναι σίγουρα ένας μεγάλος αριθμός. Αλλά περισσότερο είναι 500 αποδείξεις ότι όταν υπάρχει συνέπεια, πάθος, χιούμορ και δυνατή ομάδα, μπορείς να συνεχίζεις — ακόμα κι όταν το deadline ήταν… χθες.

Και τελικά, αυτό είναι το πιο ωραίο στο netweek: ότι πίσω από κάθε τεύχος υπάρχει πάντα μια σημαντικά δεμένη ομάδα.

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΕΛΙΔΕΣ

Μαγδαλένα Καπάνταη, Sales Support

Στα 500 τεύχη του netweek, νομίζω πως αυτό που έχω καταλάβει περισσότερο δουλεύοντας «πίσω από τις κουΐντες», είναι ότι τίποτα δεν βγαίνει ποτέ τόσο απλά όσο φαίνεται στις σελίδες ενός περιοδικού.

Πίσω από κάθε διαφήμιση, advertorial, newsletter ή ειδική έκδοση, υπάρχουν αμέτρητα emails, τηλέφωνα, διορθώσεις τελευταίας στιγμής, deadlines που πλησιάζουν λίγο πιο γρήγορα απ’ όσο θα θέλαμε και φυσικά το κλασικό «Θα έχετε τα αρχεία μέσα στη μέρα». Και κάπως, πάντα, όλα γίνονται.

Τα τελευταία χρόνια στο netweek είχα την τύχη να βρίσκομαι ακριβώς στο σημείο όπου συναντιούνται πελάτες, πωλήσεις, παραγωγή και σύνταξη. Αυτό που κάνει όμως τη διαφορά δεν είναι μόνο η εμπειρία ή η οργάνωση αλλά οι άνθρωποι.

Οι σχέσεις που χτίζονται καθημερινά, η συνεργασία και το γεγονός ότι, ακόμα και στις πιο πιεστικές μέρες, υπάρχει πάντα χώρος για χιούμορ, κατανόηση και διάθεση να βοηθήσει ο ένας τον άλλον.

Και ίσως τελικά αυτός να είναι και ο λόγος που το netweek έφτασε τα 500 τεύχη: γιατί πίσω από κάθε σελίδα υπάρχει μια ομάδα που πραγματικά νοιάζεται γι’ αυτό που δημιουργεί.

Χρόνια πολλά στο netweek — και σε όλους όσους βρίσκονται μπροστά αλλά και πίσω από τις σελίδες του.