Έξι αρχισυντάκτες κορυφαίων κλαδικών τίτλων της Boussias Media καταθέτουν την εμπειρία τους, αποκαλύπτοντας πώς η τεχνολογία μεταμορφώνει το HR, τις κατασκευές, τη μόδα, τη βιομηχανία και το εμπόριο. Από το «υποσυνείδητο» shopping μέχρι τα ψηφιακά εργοστάσια, η πληροφορία γίνεται η νέα κοινή γλώσσα της αγοράς, θέτοντας τον άνθρωπο προ των ευθυνών του.

Όταν ξεκινήσαμε να σχεδιάζουμε αυτό το επετειακό τεύχος, η σκέψη μου ήταν απλή: το netweek δεν αφορά πλέον μόνο τους CIOs ή τους IT Managers.

Αφορά τον άνθρωπο που σχεδιάζει ένα κτίριο, εκείνον που επιλέγει το επόμενο ταλέντο μιας εταιρείας, τον επαγγελματία που φροντίζει την υγεία μας ή τη βιομηχανία που κινεί την οικονομία.

Συχνά, μέσα στην καθημερινότητα της δικής μας «τεχνολογικής φούσκας», ξεχνάμε πώς μεταφράζονται οι γραμμές κώδικα και τα cloud infrastructures στην πραγματική ζωή. Γι’ αυτό ζήτησα από τους συναδέλφους μου, τους αρχισυντάκτες των πιο έγκριτων κλαδικών περιοδικών μας, να αφήσουν για λίγο το δικό τους μικροσκόπιο και να μας περιγράψουν πώς η τεχνολογία αναδιατάσσει το δικό τους DNA.

Διαβάζοντας τα κείμενά τους, ένιωσα μια παράξενη οικειότητα. Παρόλο που οι κλάδοι διαφέρουν χαοτικά, οι προβληματισμοί τους συγκλίνουν σε μια κοινή αλήθεια: η τεχνολογία έπαψε να είναι ο «υποστηρικτής» και έγινε ο «συμπρωταγωνιστής».

  • Στο HR, η Νάνσυ Βλαχάκη μάς θυμίζει πως η ευθύνη της απόφασης παραμένει ανθρώπινη, ακόμα και αν τα δεδομένα «φωνάζουν».
  • Στο Φαρμακείο, η Βάσω Καλυβιώτη περιγράφει τη μετάβαση από το γουδοχέρι στο AI, χωρίς να χάνεται η ενσυναίσθηση.
  • Στη Μόδα, η Κατερίνα Βαλλογιάνη μάς δείχνει έναν κόσμο «κομμένο και ραμμένο» στα data μας.
  • Στις Κατασκευές, ο Σπύρος Πιστικός εξηγεί πώς το BIM βάζει τάξη στο χάος του εργοταξίου.
  • Στο Retail, ο Φώτης Τσολάκος μάς αιφνιδιάζει με την «υποσυνείδητη παραγγελία».
  • Και στο Manufacturing, ο Γιώργος Πανταζόπουλος μάς μαθαίνει πώς να «ακούμε» τη νέα ψηφιακή φωνή του εργοστασίου.

Αυτό το αφιέρωμα δεν είναι απλώς μια καταγραφή εξελίξεων. Είναι μια απόδειξη ότι η τεχνολογία, τελικά, είναι το εργαλείο που μας επιστρέφει στην ουσία: στην ανάγκη μας να καταλαβαίνουμε καλύτερα, να προβλέπουμε ακριβέστερα και να αποφασίζουμε πιο υπεύθυνα.

Σας προσκαλώ να δείτε τον κόσμο μέσα από τα δικά τους μάτια.

 

Νάνσυ Βλαχάκη, Αρχισυντάκτρια HR Professional

Πριν από μερικά χρόνια, οι αποφάσεις στο HR στηρίζονταν, όσο και αν αποφεύγαμε να το παραδεχτούμε, σε ένστικτο περισσότερο παρά σε τεκμηρίωση. Ο ρόλος ήταν κυρίως διαχειριστικός. Αυτό, όμως, έχει αλλάξει, και η αλλαγή δεν είναι κατ’ ουσίαν τεχνολογική∙ είναι εννοιολογική και στρατηγική. Άλλαξε ο τρόπος με τον οποίο το HR αντιλαμβάνεται τον ρόλο του, από διαχειριστή διαδικασιών σε συνδιαμορφωτή αποτελεσμάτων. Πλατφόρμες People Analytics, συστήματα continuous feedback, αυτοματισμοί στη διαχείριση του κύκλου ζωής ενός εργαζομένου, έδωσαν στο HR τη δυνατότητα να μιλά με αριθμούς. Το πιο σημαντικό, να επικοινωνεί με τη διοίκηση όχι ως υποστηρικτική λειτουργία, αλλά ως επιχειρηματικός εταίρος. Η ανάλυση δεδομένων δεν είναι πλέον ένα εργαλείο μεταξύ άλλων. Είναι η φωνή με την οποία το HR κερδίζει τη θέση του στο τραπέζι των αποφάσεων. Μέσα σε αυτό το νέο πλαίσιο, ένα ερώτημα που απασχολεί ολοένα και περισσότερο τον κλάδο είναι κατά πόσο τα job frameworks και τα role architectures που χτίστηκαν με κόπο τις προηγούμενες δεκαετίες εξακολουθούν να είναι χρήσιμα. Η άποψή μου είναι ότι δεν έχουν ξεπεραστεί, αλλά έχουν αναγκαστεί να ωριμάσουν. Η άκαμπτη διάκριση μεταξύ junior και senior, βασισμένη κυρίως στα έτη εμπειρίας και στην ιεραρχική θέση, δίνει σταδιακά τη θέση της σε μοντέλα που αξιολογούν τη συμβολή, το εύρος δεξιοτήτων και την ικανότητα να εργαστεί κάποιος με, και πάνω από, τα δεδομένα. Η τεχνολογία, με άλλα λόγια, δεν κατάργησε τα frameworks, αλλά αποκάλυψε τις αδυναμίες τους.

Αυτό όμως φέρνει στην επιφάνεια το πιο κρίσιμο ζήτημα, το accountability. Όταν μια απόφαση για πρόσληψη, αξιολόγηση ή ανάπτυξη στηρίζεται σε ψηφιακά συστήματα, ποιος λογοδοτεί τελικά; Ο αλγόριθμος δεν λογοδοτεί. Ο HR professional ναι. Και αυτό, αντί να το αντιμετωπίζουμε ως πίεση, οφείλει να είναι η μεγαλύτερη επαγγελματική ευκαιρία που είχε ποτέ ο κλάδος. Από την άλλη, το ownership είναι κάτι διαφορετικό από το accountability και αφορά στο ποιος επιλέγει ενεργά να φέρει την απόφαση, να την ερμηνεύσει, να σταθεί πίσω από τη λογική της. Αυτό το ownership δεν έχει μεταφερθεί το σύστημα. Αντιθέτως, παραμένει στον άνθρωπο και έχει γίνει πιο ορατό, πιο συνειδητό, πιο απαιτητικό.

Κοιτάζοντας μπροστά, το 500ό τεύχος του netweek απέχει περίπου εννέα χρόνια. Αρκετά ώστε ο κόσμος (της εργασίας) να έχει αλλάξει σημαντικά. Αρκετά κοντά συνάμα ώστε να μπορούμε να μιλάμε με κάποια ακρίβεια. Δεν θα συζητάμε αν η τεχνολογία ενσωματώθηκε στο HR. Αυτό θα έχει ήδη συμβεί. Θα συζητάμε, πιθανόν, αν οι οργανισμοί κατάφεραν να χτίσουν skill-based δομές που μαθαίνουν γρηγορότερα από ό,τι αλλάζει ο κόσμος γύρω τους και αν οι HR Professionals είχαν το θάρρος να κρατήσουν την ευθύνη που τους ανήκει, ακόμα και όταν πίσω από την απόφαση κρύβεται ένα σύστημα. Αυτό, για μένα, είναι το πραγματικό στοίχημα.

 

Βάσω Καλυβιώτη, Editor in Chief, f.daily/Farmakeutikos Kosmos

Η τεχνολογία δεν αλλάζει απλώς τα εργαλεία του φαρμακοποιού, αλλάζει τον ίδιο τον ορισμό του φαρμακείου, τοποθετώντας το στο επίκεντρο της υγείας του μέλλοντος. Η προσωπική μου άποψη πάντως είναι ότι ο ψηφιακός κυκλώνας δεν θα αλλάξει εντελώς τον πυρήνα αυτού του κλάδου, αφού για να επιβιώσει θα πρέπει να κρατήσει ζεστή την ανθρώπινη επικοινωνία και πάντα να δίνει ένα χέρι ανθρωπιάς.

Συνοπτικά, η ψηφιακή επανάσταση που συντελείται σχετίζεται με τις ηλεκτρονικές συνταγές και με την ψηφιοποίηση που έχει επεκταθεί από το back office μέχρι την επικοινωνία με τον πελάτη. Επιπλέον, ραγδαίες αλλαγές φέρνει η αυτοματοποίηση, με τα ρομποτικά συστήματα διαχείρισης και διανομής φαρμάκων, ιδιαίτερα στις φαρμακαποθήκες, να είναι καθημερινή πρακτική προσφέροντας μείωση του ανθρώπινου λάθους, διαχείριση του αποθέματος και μείωση των απωλειών. Επίσης τα data analytics, ιδιαίτερα για τις φαρμακοβιομηχανίες, μετατρέπουν τα δεδομένα αγορών σε πολύτιμες προβλέψεις για τις ανάγκες του φαρμακείου. Σήμερα, τα ERPs είναι αναντικατάστατοι «συνεργάτες» για τον φαρμακοποιό.

Αυτή η εξέλιξη τροφοδοτήθηκε από τα barcodes, την ηλεκτρονική συνταγογράφηση και τις διοικητικές διαδικασίες που ενσωματώνονται μέσω σύγχρονων APIs. Η διασύνδεσή τους με τα φορολογικά συστήματα και την αυθεντικοποίηση φαρμάκων σε πραγματικό χρόνο (EMVO) παγιώνουν τα ERPs ως απαραίτητους διαχειριστές, αφού το 99,9% της εκτέλεσης των συνταγών καθώς και οι απογραφές πλέον βασίζονται σε αυτά. Η Τεχνητή Νοημοσύνη πρωτοστατεί και σε αυτόν τον κλάδο, όπου εξειδικευμένες πλατφόρμες AI γίνονται ψηφιακοί βοηθοί και βελτιστοποιούν τις ροές εργασιών του φαρμακείου, π.χ. με ειδοποιήσεις σε πραγματικό χρόνο για τις ανάγκες των ασθενών και άλλες επιχειρηματικές εργασίες. Αναλύοντας τεράστιους όγκους δεδομένων, τα συστήματα AI μπορούν να προβλέψουν στο άμεσο μέλλον τις ανάγκες των πολιτών, να προτείνουν εξατομικευμένες θεραπείες και να εντοπίσουν πιθανές αλληλεπιδράσεις φαρμάκων με πρωτοφανή ακρίβεια. Πάντως, μέσα σε αυτό το κύμα τεχνολογίας, ο ρόλος του φαρμακοποιού όχι μόνο δεν απειλείται, αλλά αναβαθμίζεται στρατηγικά. Απελευθερωμένος από τις επαναλαμβανόμενες, μηχανικές εργασίες, ο φαρμακοποιός μετατρέπεται σε έναν ολοκληρωμένο σύμβουλο υγείας. Σημασία όμως έχει και θα έχει για το περιβάλλον του φαρμακείου η ανθρώπινη επαφή, η ενσυναίσθηση και η επιστημονική κρίση.

 

Σπύρος Πιστικός, Αρχισυντάκτης, Construction/ Architect

Τι σχέση μπορεί να έχει ένα περιοδικό για τις κατασκευές και τις υποδομές με την τεχνολογία; Απρόσμενα στενή, θα έλεγα. Σπάνια κυκλοφορεί τεύχος του Construction που να μην έχει κάποιο άρθρο για το Building Information Modeling (BIM), την τεχνολογία που ήδη έχει αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο σχεδιάζονται τα έργα, ή την Τεχνητή Νοημοσύνη, που είναι o επόμενος game changer και μας έχει ήδη δώσει μια πρόγευση για τις τεράστιες δυνατότητες τις οποίες μπορεί να δώσει στον ευρύτερο κατασκευαστικό κλάδο. Ειδικά το ΒΙΜ είναι η μεγάλη… αγάπη μας στο Construction. Και πώς να μην είναι, αφού μιλάμε για μια ολοκληρωμένη ψηφιακή αναπαράσταση των φυσικών και λειτουργικών χαρακτηριστικών μιας υποδομής, μέσω της οποίας προκύπτει ένα δυναμικό τρισδιάστατο μοντέλο του σχεδιαζόμενου έργου. Αυτό επιτρέπει σε όλους τους εμπλεκόμενους να έχουν μία πλήρη εικόνα για το έργο σε κάθε στάδιο του κύκλου ζωής του, από τη σύλληψη και τον σχεδιασμό μέχρι την κατασκευή και τη λειτουργία. Στην πράξη, αυτό μεταφράζεται σε λιγότερες αστοχίες, καλύτερο συντονισμό μεταξύ μελετητών και εργολάβων και, τελικά, σε εξοικονόμηση κόστους και χρόνου. Αν το BIM έβαλε τάξη στην πληροφορία, η Τεχνητή Νοημοσύνη έρχεται να την αξιοποιήσει: από generative design που παράγει εναλλακτικές λύσεις με βάση περιορισμούς και αλγορίθμους που εντοπίζουν συγκρούσεις (clash detection) πιο γρήγορα και με μεγαλύτερη ακρίβεια από τον άνθρωπο, μέχρι την ανάλυση δεδομένων από αισθητήρες και εικόνες στο εργοτάξιο για μεγαλύτερη ασφάλεια, οι εφαρμογές της ΑΙ είναι αμέτρητες και αναμένεται να δώσουν στον κατασκευαστικό κλάδο δυνατότητες που σήμερα ίσως δε φανταζόμαστε καν.

Βέβαια, ας μην προτρέχουμε, γιατί δε ζούμε στις Ηνωμένες Πολιτείες ή σε κάποια άλλη ανεπτυγμένη αγορά: η υιοθέτηση της ΒΙΜ στην Ελλάδα παραμένει άνιση και συχνά επιφανειακή, καθώς προσκρούει στην κουλτούρα, στην ελλιπή εκπαίδευση και, κυρίως, στην απουσία απαίτησης από την πλευρά των αναθετουσών αρχών. Όμως οι early adopters έχουν ήδη δει τα οφέλη της, και το ίδιο θα συμβεί λογικά και με την Τεχνητή Νοημοσύνη: όσοι την υιοθετήσουν πρώτοι, θα αποκτήσουν ένα σοβαρό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Πολύ απλά, η τεχνολογία στις κατασκευές δεν περιορίζεται σε «τάσεις» που μπορεί κανείς να αγνοήσει μέχρι να ωριμάσουν. Μιλάμε για κρίσιμα λειτουργικά εργαλεία παραγωγής αξίας που εξελίσσονται διαρκώς. Και αυτοί που αναγνωρίζουν την αξία τους σήμερα θα είναι οι μεγάλοι κερδισμένοι του αύριο.

 

Κατερίνα Βαλλογιάννη, Αρχισυντάκτρια, Fashion Daily

Φανταστείτε ένα κραγιόν που ταιριάζει ακριβώς στον τόνο της επιδερμίδας σας και μπορείτε να το δημιουργήσετε μόνοι σας στο σπίτι! Ή ένα προϊόν skincare που ανταποκρίνεται αποκλειστικά στη δική σας ανάγκη, αφού πρώτα έχετε γίνει μία χαρτογράφηση του προσώπου σας από το αγαπημένο σας brand!

H τεχνολογία έχει επηρεάσει ολοκληρωτικά τη μόδα και την ομορφιά, σε όλες τις εκφάνσεις του business τους. Το ΑΙ, τα data analytics και οι εφαρμογές VR και AR μετατρέπουν την κατανόηση του καταναλωτή σε επιστήμη. Το hyper-personalization είναι ήδη εδώ, και για τα brands δεν αποτελεί πλέον ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, αλλά προϋπόθεση.

Από την ανάπτυξη προϊόντων μέχρι τη διαχείριση αποθεμάτων, την επικοινωνία και το customer experience, οι επιχειρήσεις καλούνται να λειτουργούν με ακρίβεια, ταχύτητα και ευελιξία, αξιοποιώντας τις άπειρες δυνατότητες που προσφέρει σήμερα η τεχνολογία.

Μία από τις πιο σημαντικές εφαρμογές, μάλιστα, είναι τα «ψηφιακά διαβατήρια» για τα προϊόντα ένδυσης που τίθενται σε εφαρμογή σε επίπεδο ΕΕ – μία εξαιρετικά σημαντική εξέλιξη που χαρτογραφεί τα προϊόντα ένδυσης και περιορίζει κινδύνους τόσο για τους ανθρώπους όσο και για το περιβάλλον.

Ταυτόχρονα, το κατάστημα τόσο στο fashion, όσο και στο beauty, δεν είναι πλέον απλώς σημείο πώλησης, αλλά χώρος εμπειρίας, εκπαίδευσης και ανάπτυξης σχέσης με τους καταναλωτές. Πέρα από τις τεχνολογικές δυνατότητες διαχείρισης του day-to-day business για τους retailers της μόδας και της ομορφιάς, οι ψηφιακές εφαρμογές δίνουν σαφές ανταγωνιστικό πλεονέκτημα σε όσους τις αξιοποιούν προκειμένου να φέρουν τον καταναλωτή πιο κοντά στο brand και πιο κοντά στην πώληση.

Από τις εφαρμογές που δίνουν τη δυνατότητα να δοκιμάσεις ηλεκτρονικά την απόχρωση του κραγιόν σου πριν την αγοράσεις online και τη συσκευή που κάνει διάγνωση εντός κομμωτηρίου για την ανάγκη του τριχωτού σου και σου προτείνει συγκεκριμένα προϊόντα, μέχρι τα ψηφιακά δοκιμαστήρια και τους ψηφιακούς «πωλητές» εντός physical store, η σύγκλιση του φυσικού και του ψηφιακού καταστήματος γίνεται ολοένα και πιο εφικτή, προσφέροντας περισσότερη ευελιξία στους retailers και στους καταναλωτές.

Στο μέλλον, το omnichannel retail θα παραδώσει σταδιακά τη θέση του σε ένα connected commerce μοντέλο: Ένα περιβάλλον που το e-shop, τα marketplaces, οι e-retailers, το φυσικό κατάστημα, το απόθεμα, η διαχείριση παραγγελιών, η τιμολόγηση, το marketing, το περιεχόμενο και η εξυπηρέτηση πελατών θα λειτουργούν όλο και πιο συνδεδεμένα. Και ο καταναλωτής θα απολαμβάνει προϊόντα και εμπειρίες «κομμένες και ραμμένες» στα… δεδομένα του!

Και εδώ είναι το σημείο που ο ανθρώπινος παράγοντας καλείται να παίξει καθοριστικό ρόλο, γιατί όσο η τεχνολογία μας προσφέρει ευκολία, τόσο μας λείπει η ανθρώπινη επαφή- ιδίως σε αγορές όπως η μόδα και η ομορφιά, που η προσωπική επαφή, η συμβουλή και η επιλογή είναι τόσο υποκειμενικές, όσο το γούστο και η αισθητική. Αυτοί που θα ξεχωρίσουν θα είναι οι εταιρείες και τα brands που θα καταφέρουν να συνδυάσουν τους δύο κόσμους αποτελεσματικά.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι βρισκόμαστε σε έναν υπέροχο νέο κόσμο που ανυπομονούμε να δούμε τι άλλο μας επιφυλάσσει- αυτό το ξέρουν καλύτερα τα εργαστήρια καινοτομίας και τα σχεδιαστικά κέντρα των μεγάλων brands. Μένει να τον ανακαλύψουμε!

 

Φώτης Τσολάκος, Aρχισυντάκτης, σελφ σέρβις magazine

Το 2024, λίγους μόλις μήνες αφότου είχα ξεκινήσει ως δημοσιογράφος στο περιοδικό σελφ σέρβις, βρέθηκα στη SIAL, τη μεγάλη διεθνή έκθεση τροφίμων και ποτών στο Παρίσι. Ανάμεσα σε παρουσιάσεις για τρόφιμα, δίκτυα διανομής, τεχνολογικές εφαρμογές και νέες καταναλωτικές συνήθειες, μία είδηση ξεχώρισε. Η κορυφαία υπηρεσία online delivery φαγητού στη Σαουδική Αραβία, η Hungerstation, παρουσίαζε μια νέα λειτουργία με τίτλο subconscious ordering, υποσυνείδητη παραγγελία.

Η λειτουργία αξιοποιούσε γνωστική Τεχνητή Νοημοσύνη με στόχο να βοηθήσει τους χρήστες να επιλέξουν το επόμενο γεύμα τους, αντιμετωπίζοντας το φαινόμενο του «choice overload», της υπερφόρτωσης επιλογών. Μέσω της μπροστινής κάμερας του κινητού τηλεφώνου, η εφαρμογή κατέγραφε τις κινήσεις των ματιών του χρήστη καθώς στην οθόνη εμφανίζονταν διαφορετικές εικόνες φαγητών. Στη συνέχεια, ένα σύστημα Vision AI αναλάμβανε να εντοπίσει σε ποια πιάτα εστίαζε περισσότερο το βλέμμα, ενώ τεχνολογία Topic Modelling AI κατηγοριοποιούσε τις προτιμήσεις και συνέδεε τις επιλογές με διαθέσιμα εστιατόρια.

Το αποτέλεσμα ήταν μια προσωποποιημένη πρόταση γεύματος, βασισμένη όχι σε αυτό που δήλωνε ο χρήστης ότι θέλει, αλλά σε αυτό που το ίδιο το σύστημα εκτιμούσε ότι τον ελκύει σε υποσυνείδητο επίπεδο. Η εφαρμογή παρουσίαζε αναφορά με τα πιάτα που συγκέντρωσαν τη μεγαλύτερη οπτική προσοχή και λίστα με τα αντίστοιχα εστιατόρια από τα οποία μπορούσε να πραγματοποιηθεί παραγγελία.

Η συγκεκριμένη εφαρμογή αποτέλεσε μία από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις του τρόπου με τον οποίο η τεχνητή νοημοσύνη περνά από την απλή αυτοματοποίηση σε πιο σύνθετες μορφές αλληλεπίδρασης ανθρώπου και συσκευής. Η Hungerstation περιέγραφε τη λειτουργία ως ένα βήμα προς τις λεγόμενες διεπαφές «Zero UI», ένα περιβάλλον όπου η αλληλεπίδραση με την τεχνολογία δεν βασίζεται αποκλειστικά σε κουμπιά, πληκτρολόγια ή φωνητικές εντολές, αλλά σε κινήσεις, βλέμματα και βιομετρικά δεδομένα.

Η ιδέα της «υποσυνείδητης παραγγελίας» βασίστηκε, σύμφωνα με την εταιρεία, σε μελέτη του Dr. Bruce Lipton, σύμφωνα με την οποία το υποσυνείδητο επεξεργάζεται πληροφορίες πολλαπλάσια ταχύτερα από τον συνειδητό νου. Το insight συνδέθηκε με μια ακόμη διαπίστωση: ότι ο μέσος ενήλικας αφιερώνει περίπου 132 ώρες τον χρόνο περιηγούμενος σε online μενού πριν αποφασίσει τι θα παραγγείλει. Η τεχνολογία παρουσιάστηκε ως λύση στη χρονοβόρα διαδικασία επιλογής, περιορίζοντας τον χρόνο απόφασης και μετατρέποντας την εμπειρία παραγγελίας σε μια πιο άμεση και προσωποποιημένη διαδικασία.

Το ενδιαφέρον είναι ότι η επιρροή της τεχνολογίας δεν περιορίζεται πλέον μόνο στην ταχύτητα ή στην ευκολία των υπηρεσιών. Επεκτείνεται στον τρόπο με τον οποίο οργανώνονται, αναλύονται και αξιοποιούνται οι ίδιες οι ανθρώπινες αντιδράσεις. Η κατανόηση της συμπεριφοράς του καταναλωτή μετατοπίζεται από τις δηλωμένες προτιμήσεις σε δεδομένα που προκύπτουν από την προσοχή, τη διάρκεια εστίασης και τα μοτίβα αλληλεπίδρασης.

Η ανταπόκριση υπήρξε εντυπωσιακή. Σύμφωνα με τα στοιχεία που ανακοινώθηκαν τότε, η καμπάνια της Hungerstation προσέλκυσε περίπου 78.000 νέους χρήστες μέσα στις δύο πρώτες εβδομάδες από την κυκλοφορία της λειτουργίας. Η ανάπτυξη της εφαρμογής πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με τη Wunderman Thompson, επιβεβαιώνοντας ότι η τεχνητή νοημοσύνη εξελίσσεται πλέον σε βασικό εργαλείο διαμόρφωσης της εμπειρίας κατανάλωσης και επικοινωνίας στον χώρο της διατροφής.

 

Γιώργος Πανταζόπουλος, Αρχισυντάκτης, Manufacturing

Η τεχνολογία έκανε τη βιομηχανία πιο ορατή, πιο μετρήσιμη και πιο απαιτητική για τους ανθρώπους που τη διοικούν. Πριν μιλήσουμε για dashboards, αισθητήρες και data analytics, αξίζει να θυμηθούμε κάτι πιο απλό: το εργοστάσιο πάντα είχε ανθρώπους που ήξεραν να το «ακούν». Τον τεχνικό που καταλάβαινε από τον ήχο μιας μηχανής ότι κάτι αλλάζει. Τον άνθρωπο της γραμμής που έβλεπε μια μικρή καθυστέρηση πριν γίνει πρόβλημα. Τον plant manager που γνώριζε ότι η παραγωγή δεν είναι μόνο εξοπλισμός και δείκτες, αλλά ρυθμός, εμπειρία και καθημερινή κρίση.

Σε πολλά εργοστάσια, αυτή η γνώση περνά σχεδόν αθόρυβα από βάρδια σε βάρδια. Ένα βλέμμα σε έναν πίνακα, μια αλλαγή στον ήχο, μια μικρή παύση στη ροή της γραμμής αρκούν για να καταλάβει κάποιος ότι η παραγωγή προσπαθεί να πει κάτι.

Για πολλά χρόνια, αυτή η γνώση ήταν το βασικό «σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης» ενός εργοστασίου. Η τεχνολογία άλλαξε ακριβώς αυτό το σημείο. Το εργοστάσιο άρχισε να δίνει σήματα πριν το πρόβλημα γίνει κρίση. Αισθητήρες, αυτοματισμοί, συστήματα MES και ERP, data analytics, ενεργειακή παρακολούθηση, ρομποτικά συστήματα, predictive maintenance και εργαλεία κυβερνοασφάλειας συγκροτούν σταδιακά ένα νέο περιβάλλον παραγωγής. Το εργοστάσιο παράγει πλέον προϊόντα και ταυτόχρονα πληροφορία για τον εαυτό του.

Αυτή είναι, κατά τη γνώμη μου, η πιο ουσιαστική αλλαγή του τεχνολογικού μετασχηματισμού στη βιομηχανία. Η παραγωγή έγινε πιο αναγνώσιμη. Αυτό που παλαιότερα έπρεπε να το υποψιαστεί κανείς, σήμερα μπορεί να το δει. Και σε πιο ώριμες εφαρμογές, μπορεί να το προβλέψει.

Ο μεγάλος μετασχηματισμός βρίσκεται στη μετάβαση από την εκ των υστέρων αντίδραση στην έγκαιρη απόφαση. Στη συντήρηση που περνά από τη βλάβη στην πρόβλεψη. Στην ενέργεια που παύει να είναι ένας λογαριασμός στο τέλος του μήνα και γίνεται συνεχής δείκτης λειτουργίας. Στην ποιότητα που παρακολουθείται σε πραγματικό χρόνο. Στην εφοδιαστική αλυσίδα που ζητά μεγαλύτερη ορατότητα και λιγότερη ανοχή στην αστοχία. Κι εδώ επιστρέφει ο άνθρωπος. Άλλωστε, στη βιομηχανία πάντα ο άνθρωπος είναι το σημείο όπου η τεχνολογία αποκτά νόημα. Μόνο που ο ρόλος του σήμερα έχει γίνει πιο σύνθετος. Τα δεδομένα δεν παίρνουν αποφάσεις μόνα τους. Χρειάζονται ανθρώπους που ξέρουν να τα διαβάζουν, να τα αμφισβητούν, να τα συσχετίζουν με την πραγματικότητα της γραμμής και να τα μετατρέπουν σε δράση. Η βιομηχανική εμπειρία δεν αποσύρεται. Αποκτά νέα εργαλεία και μεγαλύτερη ευθύνη.

Γι’ αυτό και το επόμενο μεγάλο στοίχημα της βιομηχανίας είναι η ικανότητα να μετατρέψει την τεχνολογία σε λειτουργική νοημοσύνη. Να ενώσει εξοπλισμό, δεδομένα, ανθρώπους και αποφάσεις σε ένα σύστημα που βλέπει καθαρότερα και αντιδρά γρηγορότερα.

Στο 600ό τεύχος του netweek, ίσως να μην μιλάμε πια για τον ψηφιακό μετασχηματισμό ως ξεχωριστό έργο. Ίσως να μιλάμε για εργοστάσια που έχουν μάθει να ακούν τον εαυτό τους. Και για ανθρώπους που έχουν μάθει να καταλαβαίνουν καλύτερα αυτή τη νέα φωνή.